20’li yaÅŸların sonları, 9 yılı aÅŸkın bir süredir tekdüze bir döngü içinde, bir döngü içinde sıkışıp kalmıştı.

Evet, böyle hissetmeye baÅŸlayalı 9 yıl oldu. Ben 27 yaşında bir kadınım ve o yıllar aslında 9’dan daha uzundu. O zamanlar hayatımda pek bir ÅŸey yapmıyordum. Bunun büyük bir kısmı, özellikle tek çocuk olarak çocukluktan yetiÅŸkinliÄŸe kadar korunaklı olmakla ilgilidir. Ailem onları (ve onların ebeveynlerini) onaylamadığı için büyürken hiç arkadaşım olmadı ya da sosyalleÅŸmedim ve bu bazen kuzenlerim için bile geçerliydi.

Artık ailem beni sanat, bale, tenis gibi gerçekten ilgi duyduğum aktivitelere dahil etmeye çalıştı. Ancak çok ağlıyordum ve programlar bittiğinde zorbalık, uyum sağlamama, farklı hissetme ve çok sessiz olma deneyimlerim nedeniyle asla geri dönmek istemedim. Ayrıca hiçbir konuda söz sahibi olmadığımı da hissettim. Altı kez okul değiştirdim ve ileri düzey bir diploma yerine standart bir diploma istedim. İnsanlar bana standart bir diplomayla asla üniversiteye gidemeyeceğimi söylediler. Üniversiteye gitmek istemediğimi ifade ettiğimde seçimimden dolayı çok fazla utançla karşılaştım. Unutmayın, liseden 1.4 genel not ortalaması ile mezun oldum, dolayısıyla tek seçeneğim bölgemdeki bir devlet üniversitesine gitmek. Ancak bir kez daha insanlar bana sanat eğitimi alırsam asla başarılı olamayacağımı söyledi.

Hayatım boyunca, ya onların tavsiyelerine uymamayı seçerek ya da dinlediğimde pişman olarak başkalarını dinledim. Şimdi bir yetişkin olarak kendimi benzer bir durumda buluyorum. Hiçbir işim yok, diplomam yok ve ehliyetim yok (sadece ehliyetim var çünkü bir sürüş eğitmeni bekliyorum). Ailem şimdi bana şunu söylüyor: "git bir şeyler yap," "bir yere git," veya "dışarı çık," ama sıklıkla şu şekilde yanıt veririm: "Nerede?" Ayrıca yalnız kalmakla ilgili birçok korkum var. 27 yaşında olmama rağmen çok daha genç görünüyorum; insanlar beni sıklıkla 16 yaşında sanıyor. Bu nedenle aile üyelerim bile bazen bana ergen muamelesi yapıyor ve yabancılar benimle sıklıkla küçümseyici bir tonda konuşuyor.

GeçmiÅŸte sadece üç ay süren sezonluk bir iÅŸim vardı; bir ÅŸehir kampının ön masasında çalıştım ve gönüllü çalışma yoluyla bir kütüphane deposunda deneyim kazandım. Bunun dışında günlerimi evde, uzak bir iÅŸ bulmaya çalışarak geçiriyorum ki bu da zor. Ulaşım sorunları ve ailemin programları nedeniyle ÅŸahsen iÅŸ bulmak da zor. Ãœstüne üstlük, otistik bir çocuÄŸun bakımına yardım etmem gerekiyor (küçük kuzenim, baÅŸka sorunlar nedeniyle onun velayeti bizde). Bütün bunlarla birlikte – yemek yemek, uyumak ve konuÅŸacak arkadaşımın olmaması (kuzenlerim bile yok, çünkü onların kendi hayatları var) – sanki hiç bitmeyen bir döngünün içinde sıkışıp kalmış gibi hissediyorum.