Ocak 30, 2026
20 Haziran’a kadar kendime süre veriyorum.
Seni rahatsız etmeyeceğim ve konuyu kısa ve net tutmaya çalışacağım. 25 yaşıma yeni girdim ama işsizim, 8 yıldır anksiyete atakları yaşıyorum ve konfor alanım ev.
Eskiden çok hareketli bir çocuktum. İnsanlarla sosyalleşmeyi falan seviyordum. Futbol oynuyordum ve çok ünlü üç futbolcunun takım arkadaşıydım, ancak 14 yaşıma geldiğimde depresyona girmeye, her şeyi sorgulamaya, aşırı düşünmeye ve yavaş yavaş kendimden nefret etmeye ve kendimi küçük düşürmeye başladım.
17 yaşında nihayet futbolu bırakmaya karar verdim ama bu benim ve ailem için bir trajediydi çünkü neredeyse okulu da bırakacaktım. Sonunda mezun oldum ve üniversiteye gittim ama kendimi kaybolmuş hissettim. Bilişim alanında lisans diplomam var ama diğer öğrencilerin 18 yaşında zaten başarılı olduklarını görünce tam olarak ne istediğimi bilmiyordum.
İlk işim 21 yaşında BT uzmanı olarak oldu. 22 yaşında biraz kodlama yaptım. 24 yaşında oyun tasarımcısı oldum. Beş farklı şirkette farklı mesleklerde çalıştım ama bir meslekten diğerine atladığımı görüyorum ve ne yapmak istediğimi bilmiyorum.
Şimdi QA test alanına girmeye çalışıyorum ama işler pek iyi gitmiyor ve hiçbir zaman iş bulamayacağım gibi hissediyorum. Ben bir hayal kırıklığıyım ve bunu ailemin, özellikle de babamın gözlerinde açıkça görebiliyorum. Babam tüm hayatı boyunca askerdi ve benim gibi bir oğula sahip olmak utanç verici bir duygu.
Bir yandan akışı denedim. Çok iyi gidiyordu ama buna da ilgimi kaybettim.
Hayatımın bu noktasında kendimi sıkışmış ve umutsuz hissediyorum.
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
First, hugs to you my friend. Im so sorry for what you are struggling with. As someone that was once in your shoes, I’ll try my best to shine light on hope.
Im assuming you are in the US like me. It’s really really difficult right now for many people/industries. The economy is bad. Ive recently seen it be called the silence depression, which feels right. No one wants to admit the struggle the US people are in right now. So dont blame yourself. Its the current lack of opportunity.
Everything thinks they should have it together by their 20s, but no one does. Most people dont get their stride until their 40s or 50s. Also don’t compare yourself to others, you do what is best for you.
Last piece of advice, therapy. I suffer from generalized anxiety disorder and clinical depression. It is a struggle still someday. But therapy has taught me skills to cope with anxiety. The best treatment I did was EMDR. I helped me process past trauma and help alleviate anxiety causing situations. I strongly recommend EMDR.
I also meditate, try to ground myself often, and listen to myself. The difference between my anxious self and higher self is that my anxious self questions Everything. My higher self speaks in calm statements. Once you can master that, you’ll start flowing with the universe instead of treading water.
Best to you my friend! Hugs love and light to you!