Ocak 12, 2026
16 Ay, Üniversite (Ekonomi) ile Babamın Teknoloji Şirketine Katılmak Arasında Kaldım – Geleceğim Hakkında Kayboldum
16 yaşındayım ve geleceğim için en iyi kararın ne olduğu konusunda açıkçası kafam karıştı.
Şu anda hayatım “normal”. Başkentte yaşıyorum, ailemin maddi durumu iyi ve ben de herkes gibi ulusal sınavlara hazırlanıyorum: matematik, İngilizce çalışıyorum, özel öğretmen buluyorum, üniversiteye girmeye çalışıyorum. Yüzeyde her şey yolunda görünüyor.
Ancak iş burada karmaşıklaşıyor.
Babam, yakın zamanda diğer şirketlere muhasebe ve yönetim konularında yardımcı olan bir dijital iş platformu kurmuş bir muhasebecidir. Programcılardan oluşan bir ekip kiraladı, büyük miktarda para (yaklaşık yarım milyon) yatırım yaptı ve şirket halihazırda faaliyet gösteriyor ve büyüyor. En büyük paya sahiptir ve temel olarak kurucu ve liderdir.
Yıllardır babam bana bu şirketin bir sonraki sahibi ve lideri olmam gerektiğini söylüyordu. Onun planı benim programlama ekibine katılmam, işin nasıl yürüdüğünü içeriden öğrenmem, ekibin güvenini kazanmam ve sonunda görevi devralmam. Onun argümanı şudur:
• I can’t just show up one day as “the founder’s son” and expect people to respect me.
• If I work with them early, they’ll know me, trust me, and I’ll be prepared to lead.
• University is not necessary and could even be a waste of time.
• Instead, I should learn programming seriously and become part of the company now.
Kağıt üzerinde… kulağa mantıklı geliyor.
Ama işte benim sorunum:
Programlamadan hoşlanmıyorum.
Birçok kez denedim. Artık nadiren kendim kod yazıyorum çünkü her zaman yapay zekaya güveniyorum. Beynim otomatik olarak şöyle düşünür: “Yapay zeka bunu saniyeler içinde yapabilecekken neden bununla uğraşasınız ki?”
Yani gerçekte gerçek programlama becerilerim yok ve bunları geliştirmek için kendimi motive hissetmiyorum.
Aynı zamanda ekonomiyi, işletmeyi ve liderliği de seviyorum.
Sadece kodlamanın nasıl yapıldığını değil, şirketlerin nasıl çalıştığını, insanları, stratejiyi, finansı, büyümeyi nasıl yöneteceğini anlamak istiyorum. Benim fikrim üniversiteye gitmek, ekonomi veya işletme okumak ve güçlü bir lider olmaktı.
Babam kesinlikle buna karşı çıkıyor. Şöyle diyor:
• University might teach me nothing useful.
• I could waste years and meet people who pull me off track.
• If I really want to lead this company, I must start inside it, not in a classroom.
Bunu daha da kafa karıştırıcı hale getiren şey:
Babamın kendisi programlama bilmiyor ama yine de bu şirketi kurdu ve sahibi.
Bu yüzden şunu düşünmeye devam ediyorum: Bir teknoloji şirketini yönetmek için gerçekten programcı olmam gerekiyor mu?
Yoksa liderlik, ekonomi ve işletme bilgisi daha mı önemli?
İki yol arasında sıkışıp kaldığımı hissediyorum:
Yol A:
Üniversiteye gidin, ekonomi/işletme okuyun, lider olarak büyüyün ve daha sonra şirkette daha üst düzeyde yer alın.
Yol B:
Üniversiteyi atlayın (veya erteleyin), kendinizi programlama öğrenmeye zorlayın, ekibe erkenden katılın ve içeriden güven oluşturun.
Sorun şu ki… 16 yaşındayım.
Ne yaptığımı bilmiyorum. Gelecekte hangi versiyonumun daha az pişman olacağını bilmiyorum. İşten nefret etmiyorum ama aynı zamanda tüm hayatımı hoşlanmadığım bir şeyin etrafında kurmak da istemiyorum.
Etiketler:
13 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
First, for the love of the divine don’t rely on AI.
LLM GAIs lie. More accurately, they bullshit. When they generate code, it’s absolute garbage to attempt to maintain.
Second, pushing you down a path you do not want to follow is not a recipe for success for you or for that firm. Company is his passion, not yours.
Going to uni has advantages your dad is ignoring. First, deeper insight into areas you are actually interested in. Second, and this is really important, an opportunity to learn about things that are opposite what you’re interested in.
Alongside studying the squishy and somewhat humanistic field of economics, study something empirical like engineering or chemistry, a field where inputs connect to outputs clearly and reliably.
Is this a real situation? I’m stunned and stalled.
You should go to school. The company could fall apart, and where would that leave you without a degree? You can learn at the company while going to school.
You’re thinking very black and white about this all. You should learn some programming that way you know what it is your family business does, but you should focus on your own credentials and path. Nepotism only gets you in the door, your own passions and work ethic carries you through.
You don’t need to code to manage developers, you need to understand how it works.
Start from a smaller position, learn from practice. No university will give the practice that you get in the field.
Do some customer support, then grow.
Bro u seem to be in a really unique and exceptional situation.
“I don’t enjoy programming.”
Well, this field is total ass for ppl not liking the core work. Many came in for the money and realized how… autistic this work really is.
So if you really dont like programming, dont. FIgure out something else.
Listen, as someone who would’ve killed to be in your shoes when I was your age, take that opportunity.
Everything you learn in university will be general and if you pursue a degree later on, which is something you should do anyway as there’s a very obvious ceiling you’ll hit early in your career if you don’t, you’ll have a real advantage on knowing what to focus on and what’s hot air. You’ll know your gaps and what you need to learn in order to fill those gaps. Plus it’ll make you a much more attractive candidate for recruiters compared to the mass of people with a degree but no experience.
Is your fathers name Elon?
Reposted my comment coz previous one got f’ed due to formatting.
Here’s my suggestion : Do both. Get a degree in a field you like and think(not know) you’d enjoy making an impact. Take a minor in programming or something related. Also, get an internship/part-time job at your father’s company.
* Why
* College students already have to get internships to become competitive. You’d have 3-4 YOE and industry connections compared to the avg grad.
* If company fails, you are a star candidate to be hired by another company. If it grows, you are a friend to your dad’s employees and next-in-line to take over.
* About AI : You ,and I mean specifically you, can’t code with AI. Why? Because you won’t understand what the AI spits out. You need to review its code, which you’ll only understand when you’re a programmer. AI isn’t a “code-this-for-me” machine, its a “code-this (extremely specific thing that I already understand in and out)-slightly faster”. Even then, AI will make mistakes, and a human will have to debug.
* About decisions and regret : If you truly don’t enjoy programming, don’t take it. Even if you do take it, you can switch if you have savings. There’s almost always something you’ll regret, don’t fret over it.
Is what I am suggesting hectic? Yes, but its also simple/straightforward. You have a path, try following it, and if you dislike it, you’ll have plenty of options to pivot. There’s no going back, but you can always pivot.
go to uni. Personally id study something more applied than economics, maybe minor in data-sci or something.
with working for your dad, worst case scenario, your dad’s company falls apart and you’re a nepo-engineer with no degree.
if your dads company goes well there’s nothing stopping you from going to uni and then working for him in a role more relevant to your degree. (project manager, business development analyst) etc
Just become a nepo baby and enjoy easy life. You have golden opportunity, take it.
Listen to your father. Economics is general and you can learn what you want to learn outside the classroom in a real life scenario. At least give it 3 years, then go to school if you still like. If the reason you want to go to university is the social aspect, that’s a different conversation on what you think you are missing out on. From one rebellious child to another. Sometimes they are actually right