’09 Sınıfı: Yeniden Yükseliş

Bir kızın kendi hikayesini anlatması komiktir… "gerçekçi olmayan"sanki gerçek olduğuna inanmaktan korkuyorlarmış gibi. Bilmeyenler için söylüyorum, annem tam bir orospu, babam kendini vurdu, hayatım berbat ve erkek kardeşim de izlenecekler listesinde, bu sırayla değil, belki de bilmiyorum. Ancak geçen yıl bu kombinasyon beni akla gelebilecek EN KÖTÜ YIRTICI okula bıraktı. En azından, en kötü okul olduğunu düşünmüştüm ama sonra diğer insanlarla konuştum ve o kadar da kötü olmadığını mı anladım? Hayır, o kadar kötüydü, gerçekten standarttı. Diğer kızlar beden eğitimi öğretmenlerinin kendilerine becermek istediğini söylüyor, danışmanları sabahın üçünde onlara mesaj atıyordu. Beyaz milliyetçi fotoğraf öğretmeni olan tek kişi bendim, sanırım bu da bir şey… AMA SORUN BU. Annem dinlemiyor, müdürün umurunda değil ve benim hâlâ bitirmem gereken TÜM son sınıf yıllarım var. Hayatım sadece bir oyun, hasta, umutsuz bir oyun… Mesela ben hiçbir zaman gerçekten dindar olmadım, ama eğer Tanrı bilgisayar sandalyesinde oturan içe dönük bir zavallıysa… Umarım bu konuda bana yardımcı olabilirler.