30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Yolumun bir kısmını buldum, seviye atlamama yardım et l...
Zevk aldığım ve önemsediğim bir sektörde yeni bir işe girdim ve eski işimden ayrıldım. İşler arasında kendime iki hafta ara verdim ve bu süre zarfında üretken olmak, kendim üzerinde ...
Seksi olmayan işletmelerin pazarlamasını seviyorum
Bir vinç kiralama şirketi, yeğenlerinin ihtiyaçları olduğunu söylediği için benimle iletişime geçti. "bir web sitesi veya başka bir şey." Sahibi 58 yaşındaydı, 22 yıldır b...
işsiz kalmaktan korkuyorum
Ben (26M) şu anda ilk işimi arıyorum ve profilimin beni işsiz ve alakasız hale getirmesinden korkuyorum. > 2023 sonu: Tarih alanında yüksek lisans derecesiyle mezun oldum (akademide ilerlemeyi...
Üniversite mi?
Yakında liseden mezun olacağım ve merkezi Washington üniversitesine gideceğim. Cwu'dan mezun olduktan sonra Washington eyalet üniversitesine gitmeyi planlıyorum. Bu gerçekçi bir hedef mi? Ün...
19F, Çin'deki küçük bir şehirden. Aile travması, ...
Herkese merhaba, Çin'in küçük, az gelişmiş bir şehrinden gelen 19 yaşında bir kızım. Bunu yazıyorum çünkü kendimi dünya karşısında kaybolmuş ve bunalmış hissediyorum ve dünyanı...
17F ve Karışık
Hangi yeteneği ekleyeceğimden tam olarak emin olamadım, bu yüzden yapmadım. Bu tavsiye istemek için en iyi alt dizin gibi görünüyordu. Başlığın da belirttiği gibi, ben (17F) öyleyim. ...
boş mu çiziyorsun?
Şu anda 19 yaşındayım ama birkaç ay sonra 20 yaşına gireceğim… Liseden mezun olduktan sonra hayatımda gerçekten ne yapmak istediğimi anlamak için bir “boş yıl” almaya karar verdim....
kariyer tavsiyesi?
Merhaba! Bir süredir bu alt dizine göz atıyorum ama hiçbir şey yayınlamadım. Bazı geçmişlerime göre 21 yaşındayım, o "yetenekli çocuklardan" biriydim ve çok çeşitli sağlık sorunlar...
26 Milyon Çeyrek Ömür Krizi mi? Ticaret ve Anlam Arayış...
Herkese merhaba Kanada'da 26 milyon yaşındayım ve şu anda tamamen kaybolmuş hissediyorum. Birkaç yıl önce tasarım bölümünden mezun oldum ama kariyer açısından pek bir yere varamadı. ...
Bir kariyer danışmanında/koçunda nelere dikkat edilmelid...
32 yaşındayım ve kendimi çok kaybolmuş hissediyorum. Pek çok farklı ilgi alanına sahip, çabuk öğrenen biriyim (değişmek derken değişmeyi kastediyorum - son altı ayda pasta şefinden ...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.