30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
17 ve Kayıp
Ben 17 yaşında, neredeyse 18 yaşında bir kadınım. ABD'de, MN'de küçük bir kasabada yaşıyorum. Maaşı pek iyi olmayan yarı zamanlı bir işim var. Neredeyse HS'den erken mezun oluyorum ama...
30 yaşındayım ve hayatta derinden kaybolmuş hissediyorum...
Merhaba, Avrupalı burada. Hayatımda hiçbir zaman kendi seçimimden gelen bir kariyer yolu seçecek kadar güvenmedim. Ya da belki de bunu hiç umursamadım. Birçok genç gibi ben de video o...
Liseden sonra ne yapacağından/üniversitede ne okuyacağı...
Şu anda Lise son sınıf öğrencisiyim. Mayıs 2027'de mezun oluyorum ve ne yapmak istediğim konusunda çok stres yapıyorum. İlk başta avukat olmak istiyordum ama duydum ki ya kendi hukuk firman...
İnsanlar beni ciddiye almadığında nasıl bir yol izleyeb...
Bende insanları otomatik olarak harekete geçiren bir şey var "Onun ağzından çıkan hiçbir şeye güvenmiyorum". Pasaklı gibi giyinmiyorum, sesim alçaktan çıkıyor, vadi kızı aks...
25 yaşındayım, kendimi kaybolmuş hissediyorum, ne yapaca...
25 yaşındayım, hiç gerçek bir işim olmadı ve hâlâ ailemle yaşıyorum. Şu ana kadar tüm hayatımı sadece video oyunları oynayarak ve anime izleyerek harcamış gibi hissediyorum. Çok ba...
Farkında olmadan hayatımı ertelediğimi fark ettim
Bu yıldan sonra ya da “her şeyi çözdükten sonra” deyip duruyorum. Ama gerçek şu ki, karar vermekten kaçınıyorum çünkü seçim yapmak geri döndürülemez gibi geliyor. Tembel hissetmiy...
Neye ilgi duyduğumu biliyorum ama yaşım ve kişiliğim bi...
Her zaman ne yapmak istediğimi bulmakta zorlandım. Bir şeye karar verirdim ve sonunda gerçekten yapmak istediğim şeyin bu olup olmadığını sorgulardım. Kolej/üniversitedeki ilk yıllarımda...
30 yaşındayım, hayatım çoktan bitmiş gibi hissediyorum...
OKB'm, anksiyetem ve depresyonum var, ailemle yaşıyorum ve yarı zamanlı bir bakkalda çalışıyorum, yakınlarda hiç arkadaşım yok, ilişkim yok, arabam yok ve araba kullanma konusunda endişe...
Herhangi birinin her zaman işe alınabileceği bazı işler...
Yaklaşık bir aydır işsizim ve arıyorum. Eğer itmeler devam ederse, temelde girip iş bulabileceğiniz işler nelerdir? İlkbaharda Amazon, kar küreme, peyzaj şirketleri gibi yerler.
27 yaşında bir analist rolüne ulaşmak için çabalıyoru...
Herkese merhaba, 27 yaşındayım ve Newark'taki (New Brunswick değil) Rutgers Business School'dan Tedarik Zinciri Yönetimi alanında lisans derecesi ile yeni mezun oldum. Bazı zor kişisel koşull...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.