27 yaşında, hayatımın bir anlamı yok.
Objektif olarak iyi bir hayatım var. 1. dünyadan, güvenli, demokratik bir ülkeden. Bir ailem, birkaç arkadaşım, bir derece (MD), yaşayabileceğim maaşlı bir işim var.
Tüm bunlar için minnettar olmalıyım ve gerçekten öyleyim, bu yüzden bu yazıyı yapmaktan çekiniyorum.
Sadece hayatımın bir anlamı olmadığını hissediyorum. Ve ben sadece kendi mutluluğumdan değil, genel olarak kendim ve yaşam, toplum, dünyadan vazgeçmeye başladım. Her şey çok boş geliyor. Hiçbir şey önemli değil.
Bu noktada ne yapacağımı bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hayatım boyunca PMDD ve duygudurum bozukluklarıyla mücade...
Endometriozisim, PMDD'm var ve şimdi yeni keşfettiğim ve nasıl tedavi edeceğimi öğrendiğim bir duygudurum bozukluğum var. Her zaman sosyal olarak mücadele ettim ve hiçbir zaman bir işi uz...
Kapana kısılmış hissediyorum, becerilerimi/özgeçmişim...
Bunun sadece bir söylenti olup olmadığını veya tavsiyesi olan birinin olup olmadığını bilmiyorum ama... Özgeçmişinize uymayan işlere başvurma konusunda pek çok tavsiye görüyorum, anc...
5 yaşımdan beri Sosyal Fobim var, 29 yaşındayım. İşsi...
Bugün, plan kullanma konusunda hiç deneyimim olmayan yeni bir iÅŸe, CNC'ye (lazer kesim) baÅŸlamam gerekiyordu. Birkaç gün önce bir röportaj yaptım ve isteksiz de olsa kabul ettim. Bugün çalÄ...
35 yaşında işe dönmek
New York'ta on yıllık bir aradan sonra nihayet işe dönmeyi ümit eden bir SAHM'im. Bu süre zarfında engelli kardeşime ve son üç yıldır da kanser tedavisi sırasında anneme bakıcılık yap...
tıp fakültesine girdim ama gitmeye cesaret edemiyorum
Umarım bu yazı gündemden düşmez ama bu kararla ilgili zor zamanlar yaşıyorum. 24M, sarmaşık ligindeki bir tıp fakültesine girdim. Aynı zamanda tıp dışında da bir kariyer inşa ediyorum...
17 yaşında müziği kovalamak için okulu bıraktım, şim...
26 yaşındayım ve sanki hiç gerçekleşmemiş bir hayalin peşinde koşarak hayatımı mahvetmiş gibi hissediyorum. Müziğin beni kurtaracağına gerçekten inandığım için 17 yaşında okulu ...
Web geliştirmeyi ve/veya veri görselleştirmeyi öğrenmey...
Yapay zeka çağında bu becerileri öğrenmeye değer mi diye merak ediyorum. Bazı çevrimiçi geliştiriciler bunu öğrenmenin evet olduğunu söylüyor ancak diğerleri hayır diyor.
20 yaşındaki bir çocuk nasıl yeniden dans etmeye başlar...
20 yaşındaki bir çocuk nasıl yeniden dans etmeye başlar?
İşe alınamaz hale gelmeden işime ara vermenin bir yolu v...
Ben bir yazılım mühendisiyim. Son 10 yıldır aralıksız çalışıyorum. 37 yaşında bir erkeğim. Ben de bir gurbetçiyim, bu da bekar olduğum zamanlarda uzun süre izolasyonda yaşadığım a...
28 yaşında üniversiteye döndüm, hâlâ moralim bozuk
28 yaşındayım ve 2024 sonbaharında okula geri döndüm. Halk sağlığı alanında geçiş diplomamı almaya yaklaşık 9 ders uzaktayım. Şu anki planım SBSU veya CSFU gibi yerel 4 yıllık bir...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I felt this exact way till i started creating meaning and purpose of my own life by simply doing things. Exploring new hobbies and interest, volunteering at the hospitals, helping where I can and indulging in the pleasures of life. I have never felt so content!
I say start with one thing you have always wanted to do..anything big or small start there.
I started feeling this way too around your age.
Growing up you think there’s meaning and purpose but in reality we are all just tiny ants on a floating rock in the middle of the universe.
What’s amazing is actually existing. And you only get to do it once. So why not try and see the bright side of that and focus on your loved ones? Otherwise the alternative is not very pleasing.
I understand that this advice is simple and may not be effective to you. But just my two cents that helped me.