22F Mezuniyet Sonrası Kayıp, Geride ve Bir Yol Ayrımında Hissi

Merhaba!

Ben (22F) bu yılın mayıs ayında üniversiteden mezun oldum ve kısacası ne iÅŸ ne de yol bulamıyorum. Magna Cum Laude’den saygın bir okuldan psikoloji diplomasıyla mezun oldum ve benim yaşımdaki biri için oldukça etkileyici bir özgeçmiÅŸe sahibim. Bir buçuk yıldır yürüttüğüm bir stajım var ve bu birçok farklı alana iyi bir ÅŸekilde tercüme edilebilir, ondan önce müşteri hizmetleri rolünde çalıştım, harika bir genel not ortalamasına (3,8) sahip oldum, okulumun onur topluluÄŸuna katıldım, gönüllü olarak çalıştım, lise günlerimden beri liderlik deneyimim var, usta düzeyinde bir grupta yer aldım ve birden fazla spora katıldım.

Hayatım boyunca üstün zekalıların eğitiminde yetenekli bir çocuktum. Herkes bana yaşıma göre ne kadar harika, zeki ve olgun olduğumu ve hayatta harika şeyler yapacağımı anlattı. Okulda hiçbir zaman çok fazla çalışmak zorunda kalmadım çünkü doğal olarak bu konuda iyiydim ve önceki iş deneyimim ve mevcut stajım sayesinde hemen işe alındım.

Artık röportajlara zar zor ulaşabiliyorum. Rüya gibi gelen bir iş için çok zorlu bir mülakat sürecinden geçerek finale kalmayı başardım. Bu benimle başka bir aday arasındaydı. Reddedildim. O zamandan beri canım yandı.

Tüm diplomam boyunca ne istediğimi biliyordum. Klinik psikolog olmak istiyordum. Yüksek lisansa gitmem gerektiği gerçeğini biliyordum ve kabul ettim ve bu benim için hiçbir zaman anlaşmayı bozucu olmadı. Artık annem, babam ve ailemin büyükleri aktif olarak beni bu durumdan uzaklaştırmaya çalışıyor. Bu nedenle dinledim ve İK, yönetici asistanlığı gibi kurumsal işleri sürdürmeye çalıştım. Bunu düşündüm ve onların sözlerini ciddiye aldım, çünkü para kazanmak, emeklilik için birikim yapmak ve asla yapmak istemediğim bir şeyde kariyer yapmak varken kim tüm bu zamanı ve parayı boşa harcamak ister ki.

Bir yol ayrımındayım. Tanrıya şükür bir iÅŸte çalışıyorum ama ağırlıklı olarak yarı zamanlı çalışıyorum, bu yüzden büyük kızlardan para kazanmıyorum. Agresif bir ÅŸekilde tasarruf edemiyorum, yeni bir araba alamıyorum veya emeklilik için birikim yapamıyorum. Kurumsal alanda, fazlasıyla nitelikli ve yapabilecek kapasiteye sahip olduÄŸum giriÅŸ seviyesi iÅŸler için 7’den fazla görüşmeden sonra hiç ÅŸansım yok. Ancak kurumsal bir iÅŸ, hızlı para anlamına gelir ve okula geri dönmem gerekmeyecek, çok fazla para ve zaman harcamayacağım ve daha kazançlı bir iÅŸte kariyer yapabilirdim.

Psikoloji doktora programlarına baktım ve benimle büyük ölçüde örtüşen bir tane buldum ve geçen yıl neredeyse başvurdum ama hiç başvurmadım.

Kendimi başarısız hissediyorum. Arkamda hissediyorum. Bir hayal kırıklığı gibi hissediyorum. Her zaman bir yere varmak için çok çalışan, tükenmiş, yetenekli bir çocuk olacağımı hissediyorum. Çok boktan bir şey ve kayboldum.

Bir PSYD’ye yönelip hayallerimin peÅŸinden gitmeli miyim bilmiyorum ama kariyer geliÅŸtirme ve tasarruf konusunda ortaya çıkan ve geride kalan borç yığınları içinde mi kalmalıyım? Ya da ruhumu emecek, beynimi yeterince meÅŸgul etmeyen, cehennemin kurumsal merdivenlerini tırmanan ama büyük kız parası kazandıracak kurumsal iÅŸlere baÅŸvurmaya devam edin.

Tavsiyeye ve desteğe ihtiyacım var. Çok genç olduğumu biliyorum ama hayatım boyunca başkalarından ve kendimden sürekli beklentiler beni ciddi anlamda başarısız hissettirdi. Hayallerimin peşinden mi gitmeliyim yoksa kurumsal drone mu olmalıyım?

Şimdiden tavsiyeleriniz için teşekkür ederim 🙂