Çok kayboldum ve üzgünüm

Başlığa göre, yarım on yılı aşkın bir süredir kariyerim hakkında sürekli bir savaş ya da kaç durumunda olduğumu hissediyorum ve bunun artık bitmesini istiyorum. Herhangi birinin paylaşacağı herhangi bir tavsiyeye gerçekten ihtiyacım var.

Bağlam açısından: Korunaklı bir çocuktum, lise boyunca (BSc Neuroscience) hangi programa başvuracağımı tam olarak bilerek büyüdüm ve para biriktirmek için evde kalacağımı biliyordum. Her ne kadar korunaklı olsam da bu anne babamın seçimi değildi, bu yolu takip etmek benimdi. İlk yıldan sonra mühendisliği seviyordum ama sinirbilime girmek için o kadar çok çalışmıştım ki hiçbir zaman geçiş yapamadım ve araştırmayı, tıp ya da eczacılık yolunu da çok sevdim.

Sonra covid oldu, notlar biraz zorlandı ama o kadar da kötü değildi. Sonra 2022’de covid’in hemen ardından annem öldü ve notlarım düştü. Her ne kadar işimin kalitesinin daha da kötü olacağını düşünmesem de benim yaşımdaki çocukların artık rekabet edemediğim hibe ve burslar aldığını gördüm. Ders çalışmam sayesinde hâlâ bir laboratuvar buldum ama bu beni tam zamanlı olarak çalıştırmazdı; özel dedektif emekli olmayı planlıyordu.

Hiçbir şey yapmadan mezun oldum ve babamın beni evden atmasından 4 gün sonra çünkü annem öldükten sonra anne ve babasıyla kavga etmişti ve büyükannem ve büyükbabamı görmemi istemiyordu. Bununla yaşayamam! Ondan sahip olduğum tek şey bunlar! (Babam hatalıydı, herkes onun ciddi anlamda terapiye ihtiyacı olduğu konusunda hemfikir ama bu bana olanları değiştirmiyor.)

Ve o zamandan beri hayatta kalmak için savaşıyorum. Hemen bir yüksek lisans danışmanı bulamadığım için paniğe kapıldım, kariyer beklentisi olmayan, kursa dayalı kötü bir yüksek lisans (MBiotech) yaptım çünkü bunu bir yılda bitirebilirim ve bundan sonra bunu çalışmak için kullanabileceğimi düşündüm. Böyle bir şans yok. Yüksek Lisansım sırasında cankurtaran olarak yeniden sertifika aldım, böylece hayatta kalmamı sağlayacak bir şeye sahip olabilirim – ve bunu yaptığım için çok minnettarım – ancak bir yıl geçti ve hala sadece cankurtaran olarak çalışıyorum. Araştırma asistanı pozisyonlarına bile giremiyorum, o kadar rekabetçi ki ve yüksek lisansım kursa dayalıydı. Ve şimdi tıpta, hukukta, eczacılıkta, doktorada ya da herhangi bir şeyde rekabetçi olmadığımdan endişeleniyorum.

Okuduğunu anlama olduğu için kabul edilebilir bir LSAT yazmayı başardım, ancak sonsuza kadar cankurtaran olma korkusuyla hukuk fakültesine başvuruyorum. Bilimi sevdim! Sadece taahhütte bulunmadan önce düşünmek için biraz zaman istedim. Çalışmak ve MCAT’yi yazmak veya bir süpervizör bulmak için biraz zaman istedim. Her gün çok korkuyorum ve yoruluyorum. Minnettarım ama haftada 20 saat daha uzun süre yüzmek benim için çok fazla olacak. Tüm yaşıtlarımın gerisindeyim ve işim yok ama yemin ederim buna o kadar ihtiyacım var ki. Kaygım röportajlarımda kendini göstermeye başlıyor, bu yüzden bir röportaj aldığımda bile kekemelik eğilimindeyim. Ama buna gerçekten daha fazla dayanamıyorum ve mezuniyetten uzaklaştıkça daha çok kayboluyorum.

“Neden hukuk” diye cevap veremiyorum, nedenini bilmiyorum, sadece hayatta kalmam gerekiyor. Sadece kanepede sörf yapmayı bırakıp kendi dairemin olmasını istiyorum. Peki bu neden oldu? İlk sene 3.9’luk bir öğrenciydim, okulu hep sevdim. Hiçbir sebep yokken bu çok zorlaştı ve kimse bana şans vermiyor çünkü çılgın bir niş derecem var. Elbette önceden plan yapabilirdim ama her altı ayda bir bir şeyler oluyordu!

Birisi lütfen bana ne yapabileceğimi söylesin. Klinikler bile 2 yıl kadar süren tıbbi ofis diplomasına ihtiyaç duyuyor. Satış elemanı olmadığım halde satış yapmaya çalışıyorum ve eski sınıf arkadaşlarıma satış yapmak egomu incitecek ama bunu başarıp başaramayacağımı bile bilmiyorum. Hayatımdaki hiç kimse ne yapacağımı bilmiyor gibi görünüyor ve ben işlevsel olarak yetim kaldım. Lütfen yardım edin.