Yeni bir yaşam planı yapmak zorunda kaldım

Kendimi bildim bileli pilot olmayı istiyordum. Gol beni zor zamanlardan kurtardı. Uçuyordum, okulu yavaş yavaş bitiriyordum ve her dakikasından keyif alıyordum. Sonra bir gün uyandığımda sol gözüm kör oldu. Dayanılmaz ve acı verici (fiziksel ve zihinsel) 6 aydan sonra, vücudumun tamamen sağlıklı gözüme saldırmasına neden olan bir otoimmün bozukluğum olduğunu öğrendim. Artık ticari olarak uçamıyorum. Bu benim için yıkıcı oldu. Uçaklar benim için her şeyden daha önemliydi. Tutkum artık elde edilemez ve tarif edemeyeceğim bir duygudur. Uçmayı ne kadar sevdiğimi etrafımdaki hiç kimse gerçekten anlayamıyor. Elbette havacılıkla ilgili farklı kariyerlere bakmaya çalışıyorum. Hava trafik kontrolünü veya uçak bakımını düşünüyorum. Ama ne zaman araştırmaya başlasam gözlerim yaşlarla doluyor ve midem bulanıyor, gerçekten sevdiğim şeyin sonunda yapacağım şey olmayacağını bilerek. Devam etmesine nasıl izin vereceğimi bilmiyorum. Hala taze. Ama bunu aşmanın çok zor olacağını biliyorum.