Lojistik işinden çıkmak gerekiyor

Ãœst yönetimin istediÄŸi kadar hızlı bir ÅŸekilde iÅŸleri toparlayamadığı için kısa bir süre önce bir iÅŸten 3 gün kovulduktan sonra (yani aslında açılışları için tam bir deneyim eÅŸleÅŸmesi istediler ancak Ä°K’ya veya doÄŸrudan amirime söyleme zahmetine girmediler ve hatta ilk görüşme sürecine kendilerini dahil etmediler), lojistiÄŸin bana koyduÄŸum ÅŸeyi vermeyeceÄŸi sonucuna vardım.

Satın alma sipariÅŸlerini bir depo yönetim sistemine yükleyen ve bu satın alma sipariÅŸleri için depoya gelen teslimatların paketleme listelerinden verileri giren bir nakliye komisyoncusunda çalışmaya baÅŸladım. Bunların hepsi ABD Gümrükleri tarafından kullanılacak ihracat belgelerini oluÅŸturmak için yapıldı. Ä°ki yıl sonra bu iÅŸte tükendim. Maaşım saat başına 15 dolar gibi bir seviyede sabitlendi ve bu 2016’da bile çok fazla deÄŸildi. Ayrıca personelimiz yetersizdi ve sonuç olarak ben de fazla çalışıyordum. Yöneticim bile personelimizin yetersiz olduÄŸunu biliyordu ama ihtiyacımız olan insanları iÅŸe almakta eli kolu baÄŸlıydı çünkü üst düzey insanlar onun benim tarafıma ya da asıl depo tarafına daha fazla insan almasına izin vermiyordu – daha fazla iÅŸ getirmeye baÅŸladıklarında bile.

Sağlık sigortası faturalandırması/tahsilatları ile ilgili 2 yıllık bir dolambaçlı yoldan sonra (ki buna büyük ölçüde vicdani nedenlerden dolayı geri döneceğimi asla düşünemiyorum) lojistiğe geri döndüm.

Bu ikinci rol bana çok daha fazla sorumluluk verdi. Yurt dışında bir fabrikası ve küresel bir müşteri tabanı olan bir imalat ÅŸirketinin ithalatını ve yurt içi teslimatlarını denetliyordum; dolayısıyla gümrük komisyoncumuza gitmeden önce tüm ithalat belgeleri denetim ve dosyalama için benden geçti. İç hatlar için yurt içi yük taşıma/kamyon taşımacılığına ihtiyaç duyduÄŸumuzda bunu da hallettim; ihtiyaç duyduÄŸumuz yeteneÄŸe sahip lojistik satıcılarını veya komisyoncularını buldum, fiyat teklifi talep ettim, bunları karşılaÅŸtırdım ve en uygun maliyetli seçeneÄŸi seçtim. Bu arada müşteri hizmetleri departmanımızı ETA’larda/benzerlerinde yapılan deÄŸiÅŸiklikler konusunda güncel tutuyoruz, böylece bu bilgileri müşteriye iletebiliyorlar. Bunun da ötesinde, sınırlı stoÄŸumuza, iade/yeniden satış ürünlerine ve temel olarak ürün grubumuzdaki her ÅŸeyin tuttuÄŸumuz numunelere sahip olduÄŸumuz ofise baÄŸlı küçük depo alanımızı yönettim, böylece satış ekibimiz bunları gelen tek müşteriye gösterebilir veya bunları ülke çapındaki ticari fuarlarda sergilemek üzere alabilir. Ben ana forklift operatörüydüm. ÇoÄŸu zaman tek forklift operatörü bendim. Bir noktada iÅŸimden gurur duyuyordum ve rolümü önemli bir ÅŸey olarak görüyordum. Maalesef maaÅŸ bunu asla yansıtmadı. Neye kaydolduÄŸumu anlamadan önce 31 bin dolarlık bir teklif aldım. Pandemiden yeni çıkıyorduk ve çaresizdim. Boomers’ın söylediklerini yapıp iyi bir maaÅŸ almaya çalışacağımı düşündüm. 2 yıl sonra 35.000 doların biraz üzerinde bir param vardı – ve gözlemlerimden ve bir meslektaşımın maaÅŸ bordrosunu görmem sonucunda anladığım kadarıyla bu, maaÅŸların oraya ulaÅŸtığı kadar yüksekti. Ve bu muafiyet maaşıydı, bu yüzden fazla mesai kazanamıyordum ve görevim nedeniyle sık sık kiÅŸisel telefonumu/bilgisayarımı kullanarak mesai saatleri dışında çaÄŸrılara cevap vermek veya e-postalara cevap vermek zorunda kalıyordum.

Orada bir iÅŸte bağımsız olarak çalışarak hayatta kalmam için matematiÄŸin benim için iÅŸe yaramadığını fark ettikten sonra bile, deÄŸerli bir deneyim olduÄŸunu düşündüğüm ÅŸey için orada kaldım. Ama aynı zamanda patronumun açıkçası bir tür pislik olduÄŸunu da fark etmiÅŸtim. İşçileri kurnazca birbirlerine karşı kışkırtmak, bir korkak gibi Tesla’sıyla ofisin arkasından gizlice çıkarken hoÅŸlanmadığı birini kovmakla ilgilenmek ve ertesi sabah resmi olmayan bir lobi toplantısı düzenlemek için iÅŸe geri dönmek ve bu da eski çalışanın karakterine yönelik bir suikast anlamına geliyordu. Tüm bunlar ve yaptığım iÅŸ için yetersiz ücret almam (ve ÅŸirket bir yöneticiye aynı anda altı aydan fazla süre dayanamadığı için daha fazlasını üstlenmek zorunda kalmam) arasında, iÅŸ arkadaÅŸlarım ya da patronum tarafından sırtımdan bıçaklanmaktan sürekli endiÅŸelendiÄŸim, çalışmak için cehennem gibi bir yer haline geldi. Zaten o iÅŸ olmadan bile depresyon ve anksiyeteyle mücadele ediyordum (ki bu tamamen baÅŸka bir hayat hikayesi) ve sonlara doÄŸru durumun daha da kötüleÅŸtiÄŸini kayıtlara geçirdim çünkü hem terapistim hem de psikiyatristim o sırada kullandığım ilaçların dozunu arttırmaya çalıştı. Daha sonra babam 2023’te aniden öldü ve bu da kendi hayatımdaki bazı ÅŸeyleri yeniden deÄŸerlendirmeme ve orada kalamayacağıma dair – muhtemelen tam bir yıl geç – nihai sonuca varmama neden oldu. Bu yüzden, en azından anlaÅŸmadan deÄŸerli bir deneyim kazandığımı ve bunu biraz daha iyi bir ÅŸirkette biraz daha fazla ücret karşılığında çalışan bir göreve dönüştürebileceÄŸimi düşünerek Åžubat 2024’te ayrıldım.

2,5 yıl işsiz kaldım. En son bir işten isteyebileceğim her şeye benzeyen bir teklifi imzalayana kadar. Pazartesi günü başladım, daha sonra şirketimin üst yönetimi bir hafta içinde tüm yeni süreçlere hakim olmamı istedi (doğrudan amirim kendisine doğrudan sorduğumda görüşmede böyle bir belirti vermedi), tüm çabalarıma rağmen yapamadım ve Perşembe günü öğlen gitmeme izin verdiler.

Yani aslında hiçbir zaman benim için iş yapabilecek gibi görünmeyen bir alanda bu deneyimim var, ancak bundan sonra neye yönelebileceğim hakkında hiçbir fikrim yok. bir sorunum var "donmak" yüksek stresli durumlarda, özellikle de bir iş için yeni bir beceriye sahip olduğumu öğrenmeye veya göstermeye çalışmayı içeriyorsa. Ve görüşme süreci benim için cehennem çünkü aynı "dondurmak" olur. Lanet olsun, bu normal konuşmaların yarısında oluyor çünkü her zaman yargılandığımı/değerlendirildiğimi hissediyorum. Gerçeği söylemek gerekirse, muhtemelen geleneksel iş alanı için yaratılmamışım ama danışmanlık yaparak veya kendi işimi yöneterek para kazanma becerisine veya yeteneğine sahip değilim, bu yüzden gerçekten başka seçeneğim yok. Bu yüzden eğer başka bir lojistik işi bulmaya çalışmıyorsam bundan sonra ne yapmam gerektiğinden gerçekten emin değilim. Özellikle de piyasanın kariyer değiştirenlere hiç de dostane bir ortam sunmadığı ve benim de işletmelerin aradığı kadar hızlı öğrenen biri olmadığım için.