23 yaşındayım ve hayatta kendimi tamamen geride hissediyorum

Yakında 23 yaşına gireceğim ve dürüst olmak gerekirse, normal bir insan gibi yaşamayı asla öğrenemediğimi hissediyorum. Hiç kız arkadaşım olmadı, hiç düzgün bir randevuya çıkmadım ve hiçbir zaman gerçek anlamda bir sosyal hayatım ya da gerçek bir arkadaş grubum olmadı. Hâlâ annem ve büyükannemle yaşıyorum, araba kullanmıyorum, üniversiteye hiç gitmedim ve hayatımın büyük bir kısmı sadece çalışmak, para biriktirmek ve haftayı atlatmaya çalışmakla geçiyor.
Zor bir çocukluk geçirdim ve bana hayatın nasıl işlediğini öğretecek kimsem olmadı. Ne istikrarlı bir aile ortamı vardı ne de bana neyi hedeflemem gerektiğini gösteren biri vardı. Oldukça mütevazı yaşadık ve nasıl bir gelecek planlayacağım, bağımsız olacağım ve hatta ne istediğimi çözebileceğim konusunda hiçbir zaman düzgün bir örneğim olmadı.
Çocukluğumun büyük bölümünde tek gerçek arkadaşım bilgisayarımdı. Kardeşim ya da yakın arkadaşım yoktu, bu yüzden bu benim şirketim ve yalnızlıktan kaçışım oldu. Şimdi bile benim için eğlenceden daha fazlası. Yıllar süren yalnızlığımı aklımı tamamen kaybetmeden atlatmama yardımcı olan tek şey buydu. Yaklaşık yedi yılımı izole bir şekilde geçirdim ve neredeyse hiç sosyal deneyimim olmadı, ancak bir şekilde insanların muhtemelen beklediğinden daha iyi çalışıyorum. Dışarıdan idare ediyor gibi göründüğüm için kimse benim sorunlarımı ciddiye almıyor.
Otistikim, sosyal açıdan garipim ve depresifim. Biriyle ilk tanıştığımda komik, enerjik ve kendinden emin olabiliyorum ama sonunda sosyal pilim bitiyor ve her şeyi yeniden düşünmeye başlıyorum. Yıllarımı saklanarak geçirdim çünkü kendimden nefret ediyordum ve bende bir sorun varmış gibi hissediyordum. Şimdi herkesin gençken yaşadığı deneyimleri yakalamaya çalışıyorum.
Geçenlerde işten bir kızla yakınlaştım. Yıllardır yanında gerçekten rahat hissettiğim ilk kişi oydu, bu yüzden çok çabuk bağlandım çünkü neredeyse başka kimsem yoktu. Bütün arkadaşlık, karışık sinyaller, içki içme, tartışmalar ve kişisel hakaretlerden oluşan bir karmaşaya dönüştü. Tamamen masum olmadığımı ve bu çatışmaya benim de katkıda bulunduğumu biliyorum, ancak söylediği bazı şeyler, yıllar boyunca üstesinden gelmeye çalıştığım güvensizliklerimin tam tersiydi. Sonunda kendimi geliştirmeye başladığımı hissettim, ancak birisi her şeyi yeniden yıktı.
En kötüsü de bu konuları konuşacak kimsemin olmaması. Kötü bir gün geçirdiğimde arayabileceğim, tavsiye isteyebileceğim ya da dürüst olabileceğim kimse yok. Çalışıyorum, eve gidiyorum, bilgisayarımın başına oturuyorum ve her şeyi düşünüyorum. Temel adımların ne olduğu hakkında hiçbir fikrim olmadan bir hayat kurmaya çalışıyormuşum gibi geliyor.
Bazen ne için çalıştığımı bile anlamıyorum. Bağımsız olmak, arkadaş edinmek, bir ilişki kurmak ve hayatı gerçekten deneyimlemek istiyorum ama bunların herhangi birinin gerçekleşeceğine inanmakta zorlanıyorum. Yirmili yaşlarımın tamamını hayatta kalarak ve başkalarına yetişmeye çalışarak geçirmek istemiyorum.
Bana hala genç olduğumu ve her şeyin sihirli bir şekilde yoluna gireceğini söyleyecek insanlar aramıyorum. Teknik olarak genç olduğumu biliyorum ama bu yalnızlığın ya da depresyonun daha az gerçek hissettirmiyor. Kimse sana bunu öğretmemişken, neredeyse hiç desteğin yokken ve basit şeyler bile herkese doğal geliyormuş gibi görünürken, nasıl bir hayat kurduğunu bilmek istiyorum.