Sıkışmış kalmak için her türlü nedenim vardı. İşte bu yüzden yeterli olmaktan çıktı.

Bir keresinde bir hemşire bana o zamandan beri elimden bırakamadığım bir şey söylemişti.
Kötü bir yerdeydim. Bağımlılık, inşa ettiğim şeylerin çoğunu yok etmişti ve ardından gelen depresyon için ketamin iğneleri yaptırıyordum. Bu konuda pek sıcak değildi. Ama bir noktada yaptığı işi bıraktı, bana baktı ve şöyle dedi:
"Kimse seni kurtarmaya gelmeyecek."

Yavaşça değil. Sadece bir gerçek olarak.
Tartışmak istediğimi hatırlıyorum. Durumumun neden farklı olduğuna dair bir kanıt oluşturmak için yıllarımı harcadım. Bazıları gerçekten doğruydu. Hayat bana adil olmayan şeyler yaşatmıştı. Buna tutundum. Tutunmanın önemli olduğunu hissettim.
Ama o odada otururken sürekli aynı soruya dönüyordum.
Aslında başka ne seçeneğim var?
Mağduriyetin tamamen mantıklı bir versiyonu var. Başınıza gelenler gerçekti, koşullar gerçekten adaletsizdi ve bunların hiçbiri göz ardı edilemez.
Ve yine de seni tam olarak olduÄŸun yerde tutacak.
Bunu gerçekten kabul edemeden önce uzun süre bununla oturdum. Çünkü bunu kabul etmek, artık birisinin gelip düzeltmesini bekleyemediğim anlamına geliyordu. Ve bekliyordum.
Bir konuda dürüst olmak istiyorum. Yardım aldım. Tedavi görüyordum, etrafımda insanlar vardı, birçok insanın erişemediği bakıma erişimim vardı. Ben beklemeyi bırakana kadar bunların hiçbiri iğneyi hareket ettirmedi. Yardım gerçekti ve önemliydi. Sadece benim yapabileceğim kısmı yapamadı.
Değişen şey bir atılım değildi. Farklı uyandığım bir sabah olmadı.
Bir sonraki mümkün olan en iyi şeyi yapmaya başladım. Bir plan değil. Bir sonraki şey önümde.
Bazı günler utanç verici derecede küçüktü. Kaçındığım bir çağrı. Dışarı çıkmak. Bir kişiye nerede olduğumla ilgili tek bir gerçek şeyi söylemek.
Bunlar olurken hiçbiri önemli hissettirmedi. Kimsenin seni uyarmadığı kısım bu. Yeniden yapılanma, yeniden yapılanmaya benzemiyor. Sanki başka bir günü daha atlatıyormuşuz gibi geliyor.
Sanırım beni en uzun süre orada tutan şey koşullar değildi. Ben taşınmadan önce kendimi hazır hissetmeyi bekliyordu.
Hazırlık hiçbir zaman bu şekilde gelmedi.
O odanın sizin versiyonunun neye benzediğini bilmiyorum. Paylaşmak istersen nerede olduğunu duyduğuma sevindim.