20 yaşına yeni girdim, gelecek hakkında hiçbir fikrim yok ve kendimi çok kaybolmuş hissediyorum

Geçen ay 20 yaşıma yeni girdim, dolayısıyla hâlâ bebek bir yetişkin olduğumu biliyorum ama şimdiden yaşam amacım konusunda kendimi çok kaybolmuş hissediyorum.

Lisede 3.8 gibi iyi notlarım vardı ve herkes üniversiteye gitmem için bana baskı yapıyordu. İlk başta emin değildim, çünkü çok pahalıydı ve borçlu olmayı tercih etmezdim. Ama liseden sonra hayatımla ne yapacağımdan emin değildim. Son senemde para biriktirmek için metroda çalışıyordum, bu yüzden öğretmenlik yapmaya karar verdim, özellikle resim yapmayı sevdiğim için sanatta oldukça iyiyim ve bu aynı zamanda yazları izinli olan bir devlet işi.

Ancak bana Multipl Skleroz teşhisi konulduğunda tüm bunlar raydan çıktı ve stresli ve hızlı tempolu ortama ayak uyduramadım, çünkü herhangi bir stres vücudumun sol tarafının titremesine neden oluyor ve yürümekte zorlanıyorum. İstifa etmek zorunda kaldım ve biz işleri hallederken oturup ailemin eviyle ilgileniyordum.

Ve bu geçen yıldı ve şimdi tatmin edici bir şey sağlayan bir iş olarak yapabileceklerim konusunda kendimi son derece sınırlı hissediyorum ve bu zor çünkü başka lezyonların oluşmasını önlemek için ilacımı karşılayabilmek için ilaca güveniyorum. Yani ilacımı alabilmek için ya çok az para kazanmam gerekiyor ya da cebimden ödeyebileceğim kadar çok para kazanmam gerekiyor ki, orta sınıf bir yaşam benim için ulaşılmaz gibi geliyor. Öğretmenlik buna paralel olsa bile, öğretmen olmak istemediğimi fark ettim çünkü sadece hayattaki yön eksikliğimle baş etmeye çalışıyordum.

Yayın yapmayı deniyorum ama kimse izlemediği ve pazar oldukça doymuş olduğu için motivasyonumu düşürüyor, bu yüzden onu takip etmenin bir anlamı yokmuş gibi geliyor. Belki sanatla ilgili bir şeyler güzel olurdu ama sanat kendi masrafını zar zor karşılıyor ve giderek daha çok bir hobi gibi, başka bir şey değilmiş gibi gelmeye başlıyor. Arkadaşlarımın müzik, oyunculuk ve tıbbi kodlama gibi bir tür nihai hedefi var. Bu arada bende öyle bir şey yok.

Günlük hayata devam etmekte zorlanıyorum çünkü her ÅŸey aynı hissettiriyor. Sadece hareket ediyorum ve 20’li yaÅŸlarımı boÅŸa harcayacağım. YaÅŸadığım küçük kasaba oldukça yürünebilir olduÄŸundan araba kullanmayı öğrenme ÅŸansım da hiç olmadı, bu yüzden sadece yürüyebiliyorsam hiçbir yere araba sürmeye ihtiyaç duymadım, ancak burası bir emeklilik kasabası olduÄŸundan pek fazla fırsat yok. Yani internet benim dünyayı keÅŸfetmenin ve onunla baÄŸlantı kurmanın tek yolu.

Kulağa mızmız geliyorsa ya da şikayet ediyorsam özür dilerim, bu konuda çok bunaldım ve yıkıldım ve bunu düşünürken oldukça sık ağlıyorum. Kendimi sıkışmış hissediyorum.