Yeni Bir Yol Arıyoruz

Şu anda makine mühendisliği eğitimimin bitmesine 3 dönem kaldı ve birçok nedenden dolayı devam etmek istemiyorum. Öncelikle öğrendiklerimi seviyorum ama kurumsal bir rolde başarılı olup olmayacağımı bilmiyorum. Bu dereceye başladım çünkü küçüklüğümden beri bir mucit olmayı ve başkalarına büyük ölçüde yardımcı olacak bir şey yaratmayı hayal ediyordum. ABD şirketlerinin kültürüyle bunun mümkün olduğunu düşünmüyorum. Bir lojistik yazılım şirketiyle ortaklaşa 3 rotasyon yaptım ve kendimi çok boş hissettim ve sanki hiçbir amacım yokmuş gibi hissettim. Tüketiciliği teşvik etmek, tüketicileri sömürmek ve başkasını zengin etmek için tasarım yapmak istemiyorum. Genel olarak mühendislik ve bilimde gerçekten iyiyim ve ders materyalleriyle hiçbir zaman mücadele etmedim, ancak bunun doğru olup olmadığını bilmiyorum.

TLDR: makine mühendisliÄŸi derecesini bitirmek istemiyorum. ABD’nin tüketici pahasına sürekli büyüme kültürüne karşı güçlü bir nefret besleyin.

Daha önemli sebep ise ailem. YaÅŸlandıkça onlara yardım etmek için yüksek maaÅŸlı bir iÅŸ bulmamı bekliyorlar (60’lı yaÅŸlarının başındalar) ama ben oradaki tüm yüksek maaÅŸlı iÅŸlerin yerine getirilmeyeceÄŸini hissediyorum. Maddi olarak bana her konuda yardımcı oluyorlar ve mali kontrolüm tamamen ellerinde ve tüm hayatım onların ellerinde ve bunu kötüye kullanıyorlar ve istedikleri zaman gasp ediyorlar (evsiz kalmamak için defalarca eskort olmak zorunda kaldım ve bu yüzden birçok travma yaÅŸadım). Sürekli hayatta kalma kaygısının yarattığı stres ve hayatta katlandığım tüm travmalar beni yakalıyor ve artık onların kontrolü altında yaÅŸayıp diplomamı bitirebileceÄŸimi düşünmüyorum. Bir sınıra ulaÅŸtım. Bipolar 1 bozukluÄŸum var ve mani nedeniyle hastaneye kaldırıldığımda ve teÅŸhis konulduÄŸunda ve okuldan yarım yıl izin almak zorunda kaldığımda ailem diplomamı geciktirdiÄŸim ve onları strese soktuÄŸum için bana çok kızdılar ve yatılı tedaviden ayrıldıktan hemen sonra beni doÄŸrudan okula/staj yapmaya geri ittiler, hasta tedavisinden ayakta tedavi tedavisine adım attığımda (akıl saÄŸlığı bakım ekibimin tavsiyesine raÄŸmen) çevrimiçi dersler almamı saÄŸladılar. Bundan önce akıl saÄŸlığım/PTSD’m nedeniyle bazı yarı zamanlı dönemler yapmak zorunda kaldım. Hiçbir zaman öğrenim ücreti ödemek zorunda kalmadıklarını unutmayın çünkü benim %100’ünü ödeyen liyakate dayalı bir devlet bursum var (yalnızca 3.3’ün üzerinde not ortalaması). Diplomamı bitirdiÄŸimde etrafımda o kadar çok endiÅŸe ve korku var ki, hepsini bana yansıtıyorlar. Sanırım bardağı taşıran son damla, acil ameliyat olmak ve 2025’te iyileÅŸmek için 2 dönem izin almak zorunda kaldığım zamandı. Tıpkı benim dönemim için beni suçladıkları gibi (ailede bipolar 1 koÅŸusu) ameliyat için de beni suçladılar (safra kesemi yırtan dev bir safra taşım vardı). Tüm baskılardan, suçluluk duygusundan ve onların duygularından sorumlu hissetmekten o kadar yoruldum ki. Ama eÄŸer onların duygularını yönetemezsem tüm hayatımı elimden alırlar. Ayrıca ÅŸu anda çok zenginler (son 8 yıl boyunca yılda yaklaşık 400 bin dolar kazanıyorlardı) ama paraları konusunda berbat durumdalar ve ikisi de çok fakir büyüdüler ve tekrar yoksulluÄŸa düşme paniÄŸi yaşıyorlar.

TLDR: Ebeveynler mali açıdan istismarcı ve bu benim için çok stresli hale geldi.

Yani tüm bunlarla birlikte, hayatta kalmama yetecek kadar para ödeyen, sağlık hizmetlerine sahip olan ve minimum/hızlı eğitimle (ortaklık veya daha az) diğer insanlara bir şekilde (sosyal yol tercih edilir) yardımcı olacak bir şey bulmak istiyorum. Uzun vadeli bir potansiyele sahip olmasına gerek yok çünkü bu muhtemelen geçici olacak ve ailemin kontrolü olmadan eğitimime devam edene kadar sadece birkaç yıl sürecek.

Birçok pozisyona baktım: cenaze görevlisi, PCA, diÅŸ hijyenisti vb. Ama korkarım ki ekonomi yüzünden hiçbir alanda iÅŸ bulamayacağım. Bu yazıyı yazmaya karar verdim çünkü oldukça kayboldum ve arkadaÅŸlarım bu tür tavsiyelerde bulunabilecek takaslar hakkında pek bir ÅŸey bilmiyorlar. ATL’de yaşıyorum ama taşınmaya hazırım.

Durumumun herhangi bir kısmıyla ilgili her türlü tavsiyeye açığım.

TLDR: İnsanlara yardım eden, hayatta kalabilecek ve minimum eğitim süresiyle sağlık hizmetlerine sahip bir iş istiyorum.