Bu karikatürler korkunç gerçeği göstermiyor

Şunu kabul edelim: Bu karikatürler hayvanların durumlarının korkunç gerçekliğini göstermiyor ve bu durum günümüz nesillerine hesaplanamaz zararlar vermiş durumda. Dünyanın nasıl çalıştığına dair hiçbir fikirleri yok ve ebeveynlerinin güvenliği olmadan evden ayrılsalar bile ormanda görebilecekleri bir geyiğin muhtemelen bir tavşan ya da köpek olduğunu düşünüyorlar. Ağaçlara isim veremezler, çiçeklere isim veremezler, kuşları teşhis edemezler. İşte bu karikatürler yüzünden milyonlarca insanın aklını çürüttüler, dron gibi televizyonun karşısına oturdular, onları boş kafalı moronlara dönüştürdüler. Örneğin kuşu kovalayan kişi gerçek dünyada asla hayatta kalamaz çünkü tek avını geçmeyi başaramaz. Neden sadece bu kuşa odaklanıyor? Belki daha akıllı olsaydı, o kadar hızlı ya da kurnaz olmayan, daha kolay avları yakalamaya çalışırdı.

İnsanlar bu karikatürlerin şaka olduğunu söyleyecekler – sadece mizah ya da kahkaha amaçlı olduğunu söyleyecekler – ama hayat şaka değil; Hayat bir anda sona erebilir ve bu, televizyona bakma keyfini yaşayamayan dünya çapındaki pek çok kişi için korkunç bir çiledir. Billy ABD’de henüz kanepeden kalkmamışken ve saatlerce de kalkmayacakken onlar yiyecek avlamak zorundalar. Ne kadar utanç verici bir görüntü. Eğer insanlar işlerin zorlaştığı zamanları geçip ilerlemeye devam etseler ve mücadelenin yolculuğun en iyi kısmı olduğunu kabul etselerdi, hayatın görkemine ne büyük bir müdahale olabilirdi.

Bugün zaten on yedi farklı televizyon sipariş ettim, geldiğinde onları imha edeceğim. Amacım bu akıllara durgunluk veren cihazlardan mümkün olduğunca fazlasını yok etmek. Onlara kimin ihtiyacı var? Kendi zihnimi kontrol altına aldılar, yok ettiler ve keşke hiç televizyon görmeseydim. Televizyonda çizgi film oynatılan bir yerin önünden geçtiğimde, gözlerim anında oraya kayıyor; sanki beni ahlakımın ‘zincirlerinden’ kurtarmaya çalışan, şehvetli, güzel bir şehvet tedarikçisi gibi. Bir zamanlar inanılmaz derecede duyarlı olduğum bir zamanda buna inandım; Kötü bir hafta geçirdim, sonra oturup çizgi filmlerin tadını çıkardım. Ne yapmıştım? Aynaya doğru ilerledim, yansımama baktım ve ne kadar domuz olduğumu haykırdım. İğrenç bir deri israfı. Televizyonun karşısında sonsuza dek kaybolmuş olan o birkaç saatin yerine, orta çağdaki yüzyıllarda avcılık ve toplayıcılıkla vakit geçirmek için neler vermezdim.