Müdahaleci düşünceler teorisi

Doktor Vlach, insanları yarı boş bir kafede önlerinde bir kase çörek varken nasıl davrandıklarına göre ayırdı. Pazar öğleden sonra lüks bir kafe hayal edin. Dışarıda güzel bir gün var ve kafede çok az misafir var. Zaten kahvaltınızı yaptınız, tüm gazeteleri okudunuz ve şimdi yumuşak bir kabinde rahatça arkanıza yaslanıp düşünceli bir şekilde çörek kasesine bakıyorsunuz. Sıkıntı yavaş yavaş kafenin her köşesine yayılıyor.

Ve burada Doktor Vlach’ın teorisine göre hangi gruba ait olduÄŸunuzu göstermeli. Hayal gücü olmayan, dinamizm arzusu olmayan, mizah anlayışı olmayan biriyseniz, öğlene kadar o çöreklere boÅŸ boÅŸ, düşüncesizce bakacaksınız, sonra kalkıp öğle yemeÄŸine çıkacaksınız.

Doktor Vlach’ın beni de bu ilk gruba dahil ettiÄŸine dair makul şüphelerim var. Bence yanılıyor. Mizah ve dinamizmden bahsetmeyeceÄŸiz ama gelir vergisi beyannamesi için resmi formları doÄŸru doldurduÄŸumu bildiÄŸi halde hayal gücümü inkar etmesi beni gerçekten ÅŸaşırtıyor. Ama bu önemli deÄŸil. Gerçekten bu tür insanlardan olsam bile, biri aniden ve hiç haber vermeden kafedeki diÄŸer misafirleri o börekle bombalamaya baÅŸlarsa ne olur düşüncesiyle güya eÄŸlenen ikinci gruba mensup olmaktansa bunu tercih ederim.

(…)

EÄŸer kader beni Saturnin’e getirmeseydi, üçüncü bir tür insanın, bir çeÅŸit beyaz karganın hâlâ var olduÄŸuna asla inanmazdım. Donutların havada uçuÅŸması fikrinden o kadar etkilenen ve ayaÄŸa kalkıp bunu gerçekleÅŸtiren insanları kastediyorum.