6 yıllık işsizlik mücadelesi

Herkese merhaba!

Bu grup iyi tavsiyeler bulmak ve açılmak için iyi bir yer gibi görünüyor. Bu yüzden beni çok sinirlendiren bir durumla ilgili yönlendirmenizi istemek istedim.

3 yıldır oda arkadaşımla yaşıyorum. Oda arkadaşı olmadan önce birbirimizi tanımıyorduk.

6 yıldır işsiz (ben taşındığımda 3 yıl). Onun (benim gibi) kaygı ve depresyon sorunları var. Üst düzey bir üniversiteden çok iyi derece almış olmasına rağmen, tam zamanlı bir işte çalışma fikri onu korkutuyor. Dairenin sahibi anne ve babası olduğundan kira ödemek zorunda değildir. Esas olarak miras aldığı para sayesinde yaşıyor.

Durumu onu çok üzgün ve suçlu hissettiriyor (neredeyse hiç dışarı çıkmıyor, seyahat etmiyor ve para biriktirmek için hobileriyle meşgul oluyor) ama bir nedenden dolayı işin içinden çıkamıyor.

Ona yardım etmeye ve rehberlik etmeye, çözümler bulmaya (ben de kaygıyla mücadele ettiğim için), terapiye gitmeye ya da ilaç almaya çalıştım, ama o asla sonuna kadar gitmedi (çünkü aslında onu konfor alanından çıkaracak bir çözüm bulmaktan korkuyor ve aslında bir iş buluyor). Hatta bir bağlantım sayesinde ona iş görüşmesi bile teklif ettim ama o reddetti: hiçbir şey işe yaramıyor gibi görünüyor.

İlk başta, buraya taşındığımda farklılıklarımıza rağmen oldukça yakınlaştık. O dönemde zaten 3 yıldır işsizdi ve bence bu yeni durum ona dışarı çıkma, gönüllülüğe başlama ve kabuğuna bu kadar saklanmama motivasyonunu verdi. Ama artık motivasyonunun kaybolduğunu düşünüyorum ve onu anlamıyorum. Ayrıldık çünkü davranışları için her zaman bahaneler bulmaya çalışıyor (çoğunlukla endometriozis gibi aynı hastalıklara sahip olsak bile fiziksel sağlık sorunlarına ve tıbbi randevularına vurgu yapıyor). Haftada 40 saat çalışıyorum ve bütün gününü yatakta geçirdiğini bildiğim halde, onun nafile şeylerden şikayet etmesini dinlemek gerçekten zor olmaya başladı. Artık bir erkek arkadaşı var ve zamanının çoğunu bizde geçiriyor ve durumuyla ilgili ona hiç yardımcı olmuyor gibi görünüyor. Anne babası, arkadaşları da hiçbir şey yapmıyor.

Ona karşı gittikçe sertleştiğimi ve soğuklaştığımı hissediyorum (sesli olarak değil ama kafamın içinde) bu da beni kendimden utandırıyor. Artık sohbete girmek istemiyorum çünkü bunun beni hayal kırıklığına uğratacağını biliyorum. Ayrıca kendine özellikle kızdığında ya da hayal kırıklığına uğradığında bana karşı gerçekten kırgın olabiliyor.

Onun için bir çıkış yolu var mı bilmiyorum. Evimizi sevdiğim için terk etmek istemiyorum ve artık orada da alışkanlıklarım var ama mecbur kalabilirim.

Ne düşünüyorsun?

Ona yardım etmek için tavsiyen var mı? Ne yapmalıyım ?

Teşekkürler 🙏