Tutkumu çok geç mi buldum?

Öncelikle yazım hataları için özür dileriz! Klavyem çok yavaş, hahaha.

Bir aydan kısa süre sonra liseden mezun oluyorum ve her şeyi sorguluyorum.

Her zaman büyük bir hayalperest oldum. Hiçbir zaman bir yolu seçip ona sadık kalabilen biri olmadım. Gençken her şeyi ve her şeyi yapabileceğime kararlıydım. O zamanki kadar kötü değilim ama bu zihniyet beni şu ana kadar takip etti ve bu da üniversite yolunu seçmeyi zorlaştırdı.

Geçtiğimiz birkaç yılda müzikal tiyatro (hiçbir şey kalıcı olmadığı için bu çabuk yaşandı haha), grafik tasarım, seyahat acentesi olmak, uçuş görevlisi olmak, öğretmenlik, konuşma patolojisi arasında gidip geldim. Her yerdeydi.

Yaklaşık bir yıl önce bir plan üzerinde anlaştığımı sanıyordum. Müzik alanında yan dalın yanı sıra çocuk gelişimi alanında da eğitim almayı planladım. Daha sonra konuşma patolojisi programında yüksek lisansa gidin. Sonunda buna karar verdim çünkü konuşma terapisiyle ilgili bazı kötü deneyimlerim oldu ve bu çocuklar için güvenli bir yer yaratmak istedim.

Ama son zamanlarda uzay ilgimi çekiyor. Artemis II misyonu bunu ateşleyen şeydi. Ve ilk defa insanların tutkularından bahsederken ne demek istediklerini gerçekten anladığımı hissediyorum. Bunu düşünmeden duramıyorum, sanki bir şeye tıklanmış gibi. Böyle bir tarih yazmaya yardımcı olmak istiyorum. Küçük bir parça da olsa o takımdan ayrılmak istiyorum. Bir kadının aya gitmesine yardım etmek istiyorum. Dışarıda o kadar çok şey var ki ve çok ilginç. Bir meydan okuma istiyorum.

Bu Mayıs’ta mezun oluyorum ve kayıtlı olmasam da East Tennessee State University’ye kendimi oldukça adadım. UT Chattanooga’ya kabul edildim ama hangi üniversiteye gideceğim konusunda fikrimi değiştirmek için artık çok geç olduğunu düşünüyorum. Başvurum bu kadar. Orada kalacak yer bulmak için kesinlikle çok geç kaldığımı biliyorum. Başvurumu NCCU’ya göndermeye çok yaklaşmıştım ve bu konuda kendimi yıpratıyorum.

ETSU’nun mühendislik departmanı hakkında çok kötü şeyler duyduğum için ana dalımı değiştirmenin bir seçenek olduğunu düşünmüyorum. Öğrencilerim bana böyle bir şey için oraya gitmememi söylediler. Ve buna ek olarak, matematikte çok kötüyüm. Hiçbir zaman sağlam bir temelim olmadı çünkü birinci sınıfta okulları transfer ettim. Yılın yarısında hiç girmediğim bir derse atıldım, tam bir karmaşaydı. Bu beni asla yetişemeyecek kadar geride bıraktı. Ancak bunun bir kısmının matematiğin benim için gerekli olduğunu hiçbir zaman hissetmememle ilgili olduğunu düşünüyorum, bu yüzden dürüstçe vazgeçtim. Şimdi bu konuda farklı hissediyorum ve eğer kilitlenirsem bunu başarabileceğimi düşünüyorum, hahaha. Bunun için daha önce sahip olmadığım gerçek bir nedenim, motivasyonum ve takdirim var.

İşte seçeneklerim bunlar sanırım? Ya orijinal planıma sadık kalıp daha sonra doymuş hissetmeyi umabilirim ya da üniversiteye gidip temel derslerimi alıp bir yıl boyunca bunun hakkında düşünebilirim.

Şu anda deli mi oluyorum yoksa gerçekçi değil miyim? Başkası bununla ilgili olabilir mi çünkü üniversite yolculuğumda daha başlamadan kendimi yalnız hissediyorum. Herhangi bir tavsiye büyük beğeni topluyor.