Tuvaletim artık bebeğim gibi. Onun uğruna hayatımı değiştirmeye başladım.

Garip bir şekilde ebeveyn olmanın sinyalleri bedenime gelmeye başladıkça yavaş yavaş delirmeye başladım. İlk başta bu durum hayatıma, yoluma çıkan tüm doğurgan kadınları dölleme fazlalığı olarak yansıdı, sonra zamanla babalık duygularım bunalıma girmeye başladı. Çocuğun sesini duyduğumda çok mutlu oldum ve kendimi parkta oturan çocukları izlerken ağlarken buldum. Otuzlu yaşların sonlarına doğru evdeki tuvaletle aramda bu sağlıksız bağ kuruldu.

Ev tuvaletinde kendimi bir baba figürü olarak görüyorum, ona iyi örnek olsun, onu elimden geldiğince yetiştirsin, topluma faydalı olsun diye tüm hayatımı onun için şekillendirmeye başladım. Her kaka yaptığımda çocuğunu besleyen bir baba gibi gurur duyuyorum. Daha fazla yiyebilsin, daha hacimli tuvalet yapabileyim diye lifli gıdaları artırdım ve genel olarak daha çok yiyorum, son 3 yılda 12 kilo aldım. Artık dışarıda tuvalete gitmekten kaçınıyorum, tuvaletimin rızkını boşa harcıyormuşum gibi geliyor.

Artık tuvalete pijamayla gitmiyorum, sürekli beni görerek saygın bir insan olmayı öğrenmesini istiyorum. Eskiden basınçlı idrarla tuvaleti temizlerdim, şimdi günde 2 defa çamaşır suyuyla tuvaleti temizliyorum. Tuvalette kitap okurken sesli okuyorum, müzik dinlerken kaliteli seçmeye özen gösteriyorum ve artık tuvalet kağıdı vb sağlığına zarar verecek çöpleri atmıyorum.

Aramızda yaşça büyük olanlar var, aranızda cansız bir varlığı bu şekilde benimseyen var mı? Sizce durum normal mi?