hayatım son iki yılda büyük ölçüde altüst oldu

Önümüzdeki birkaç ay içinde otuz yaşıma gireceğim ve bunu gösterecek hiçbir şeyim yok ve bu gerçekten kafamı kurcalıyor.

Son on yıldır temelde hayatta kalma modundayım. Bana iyi bir hayat bahşedilmedi ve bununla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yoktu. Evi terk ettikten sonra iki yıl boyunca evsiz kaldım, bu da beni korkunç bir ilişkiye soktu ve ardından üç yıl boyunca durgunluğa sürükledi. Gençliğimden beri bu kadar intihara meyilli olduğumdan (birçok girişimim ve tabii ki birçok başarısızlığım olduğundan) bu kadar ileri gidebileceğimi gerçekten beklemiyordum. Şu anda bir duygudurum dengeleyici kullanıyorum ve aslında bununla tutarlıyım, bu yüzden artık hayatım üzerinde düşünmüyorum, en azından önceden olduğum ölçüde. ama hala kayboldum dostum. Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum. tüm umutlarım ve hayallerim gecikmiş ve artık ulaşılamaz görünüyor.

üniversiteyi hiç bitirmedim. bunu yapacak duygusal, zihinsel veya mali yeteneğim yoktu. bana sürekli nasıl olduğu söyleniyor "akıllı" Öyleyim ama talihsizliklerim ve kararlarım yüzünden kendimi tam bir aptal gibi hissediyorum. hayatımı nasıl iyileştireceğimi bilmiyorum ve insanların nasıl çalıştığını bilmiyorum. Dört yıl önce eyaletlere taşındım ve sonunda kendim için bir şeyler yapmaya başladım, tek başıma ama perişan haldeydim. işimden nefret ediyordum, köpeğim öldü ve topluluğum yoktu. daha sonra ailem benimle iletişime geçti çünkü görünüşe göre annem kanserden ölüyordu (o hala hayatta). İlk başta onu bırakacaktım ve iletişim kurmayacaktım, ama kendimi kötü hissettim ve bulunduğum yerden çıkmak da istedim, bu yüzden eve geri döndüm (on yıl sonra – 18-28), bu hayatımın en kötü kararlarından biriydi çünkü sonunda telaşlı ailemden uzaklaşmıştım ve acemiydim, ancak deliliğe geri döndüm ve sonunda hayatımı cehenneme çeviren asıl kişinin bakıcısı oldum.

Kasım 2024’tü. Planım bir iş bulmak, para biriktirmek, ayrılmak ve başka bir yere yerleşmekti. Ocak 2025’e kadar iş bulamadım. Annem onun huzurunda olmayı perişan etti, bu yüzden birkaç ay sonra ondan uzaklaşmak için başka bir eyalette sezonluk bir iş buldum. sezonluk iş bitti ve geri döndüm ama son altı aydır işsizim. İş bulma ve bu sefaletten kurtulma planı şu ana kadar başarısız oldu. ne yapacağımı bilmiyorum.

Son işimden kazandığım parayla bir CNA programına kaydoldum ama kan basıncı ölçümünde başarısız olduğum için beceri sınavımda başarısız oldum, şimdi testi yeniden yapmam gerekiyor. arabam bozuldu, fakirim ve mücadele ediyorum. Bu süre içinde sahip olduğum tüm iş fırsatları başarısız oldu ve bu Bu yüzden son derece utanç verici. Eve dönmek için yola çıkmadan önce bu sorunum yoktu. en azından o zaman bir dairem ve bir işim vardı. kendimi daha da sıkışmış ve yönsüz hissediyorum. Kendim için hiçbir şeyim yok ve bu çok acı verici bir utanç verici.

Harekete geçmeye çalışıyorum ama aynı zamanda sürekli cesaret kırıklığı nedeniyle motivasyonum da eksik. bu noktada evlenip evlenemeyeceğimden emin değilim; Çıkmaya uygun değilim. Şu anda hemşire olma hayalimi karşılayamıyorum ve bunu karşılayabilmek için ağır bir borca ​​girmek + yaşam masrafları korkunç bir düşünce. yakın zamanda elektrik çıraklığı almak için başvurdum; Bu ticarette gerekli becerileri kazanmak için borca ​​girmem gerekmeyecek. Gelecek ay bir yetenek sınavım var ama o da başarısız olacağımdan korkuyorum. ne yaptığımı veya nereye gittiğimi bilmiyorum.

Umutlu ve minnettar kalmaya çalışıyorum ama gerçekler oldukça moral bozucu ve kendimi pek de cesaretlenmiş hissetmiyorum. Eğer arabam arızalanmasaydı ve masrafları karşılayacak bir işim olsaydı, ömrümün sonuna kadar yaşardım. Aileme onlarla kalmama izin verdikleri için minnettarım ama bu gerçekten ideal değil ve kalmamayı tercih ederim. Kendi alanıma sahip olmayı özledim. Gerçek bir arkadaşım var (çok şükür) ama başka bir destek sistemim yok. Dürüst olmak gerekirse kendimi bir yük ve tam bir zavallı gibi hissetmekten kendimi alamıyorum. Sanki bana verilmesini bile istemediğim bu hayatta başarısız olmuşum gibi. nasıl başa çıkacağımdan tam olarak emin değilim.