İşsiz, 30 yaşında, ebeveyne bağımlı yaşıyor, danışmanlık

Herkese merhaba, tamam yani …bir iÅŸ bulup bir an önce taşınmak dışında, hahaha. En iyi nasıl yapılır? Bir plana ihtiyacım var

Sanırım nöro-farklı, kaygılı, cinsiyet sorunları olan biri olmak (doÄŸal olarak oldukça kadınsıyım) ve kaçınmacı bir kiÅŸiliÄŸe sahip olmak (örneÄŸin, daha fazla sosyalleÅŸebilseydim ama sadece .. kendime ait pek çok durumum var, kendi alanım ve eÅŸyalarım var ama bir oda arkadaşıyla paylaÅŸmak zorunda olmak, belirli bir ÅŸekilde konuÅŸmak ve hareket etmek zorunda olmak için üzerimde büyük bir baskı oluÅŸturur) dışında, sadece hayatta kalmak ama ÅŸimdilik huzur içinde olmak istediÄŸimde hahaha…

Yani 31 yaşında hayatta kesinlikle baÅŸarısız olduÄŸumu hissediyorum, pazarlama alanında çalışmak istiyorum ama bir kurs yaptıktan sonra paramparça oldum, her gün kalkıp beynimi zorlamak benim için çok zor olurdu, harika iÅŸler dağıtmak için yemek yemeden saatlerce çalıştım, çok fazla zaman ayırdım ve şöyleyim…"Yorgunum" O kadar çabuk tükendim ki, bazılarının bunu okuyup şöyle söyleyebileceÄŸini anlıyorum "tembel, bahaneler" …her gün tek başıma sessizce mücadele etmeye çalıştığım cinsiyet hoÅŸnutsuzluÄŸuyla mücadele ediyorum, çok kötü bir ÅŸekilde zorbalığa uÄŸradığım bir kasabada yaşıyorum, ülkedeki asgari ücret Avrupa’nın en kötülerinden biri, iÅŸsizim, sosyal kaygı (süpermarkete gidebilirim ama dahili olarak bu benim için garip) bu yüzden zor modu seviyorum ve evet annemle yaşıyorum…

31 yaşımı doldurduktan sonra deÄŸiÅŸen bir kural nedeniyle birkaç gün içinde bankaya gitmem gerekecek, annemle gideceÄŸim… peki kim 30 yaşında annesiyle bankaya gider? EÅŸya taşımalarına yardım etmek için ebeveynleriyle birlikte süpermarkete giden var mı? Kendimi bir KAYBEDEN gibi hissediyorumRRRR