Düşünüp susmaktan başka bir şey yapmak istemiyorum. Görüşler?

Son altı ayda hayatımda bir şeyler değişmeye başladı. Bir yaz işinin ardından tamamen tükenmiştim ve başlangıçta yapmayı planladığım sanat fakültesi diplomasını almamaya karar verdiğimden beri kendimi kaybolmuş buldum (ilk başta beni korkutsa da hayatımın en iyi kararı).

Bu arada bir düzeni bozmuÅŸ oldum. Görmeyi gerçekten istemediÄŸim insanlarla takılmayı reddederek giderek daha yalnız olmaya baÅŸladım; Ä°ÅŸleri “yavaÅŸ yavaÅŸ” almaya ve yapmak istemediÄŸim aktivitelere katılmamaya baÅŸladım ve aynı zamanda bazı hobilerimden de vazgeçmeye baÅŸladım: artık film izlemiyorum (baÅŸlangıçta sinema okumak istesem de) ve sinemaya olan ilgimin samimi olmaktan çok performans amaçlı olduÄŸunu fark ettim ve bu sadece bir örnek – ‘bir kalıbı kırmak’ derken kastettiÄŸim buydu.

Sanki kendimi kapana kısılmış hissettiğim bir kozanın içine hapsolmuş gibiyim, hâlâ neye dönüşeceğimi bilmiyorum. Bazen bunun bir çeşit depresyon olduğunu düşünüyordum, çünkü artık gerçekten dayanabildiğim tek şey yalnız kalmak, düşünmek ya da yürümek, ama dürüst olmak gerekirse hiç bu kadar iyi hissetmemiştim. Ayrıca içki ve sigarayı da bıraktım.

Ama mesela… ÇoÄŸu zaman hiçbir ÅŸey yapmak ya da kimseyi görmek istemediÄŸim gerçeÄŸini nasıl açıklarsınız? Demek istediÄŸim, gündelik bir iÅŸim var ve bazı projeler için çalışıyorum ve arada bir eski konfor TV ÅŸovlarının bazı bölümlerini izliyorum… ve en yakın arkadaÅŸlarımla (sadece çok az yakın) haftada bir kahve içmek için buluÅŸuyorum (artık geceyi takmıyorum, aslında Cumartesi gecesini spor salonunda tek başıma geçiriyorum) ve kendimi her gece akÅŸam yemeÄŸinden sonra sadece… titrerken… kitap okumuyorum, film izlemiyorum, kimseye mesaj atmıyorum; sadece çay içiyorum ve “arzu olmadan” duvara bakıyorum ama sanki… iyi anlamda mı?

İyileşiyor mu? Başka bir şey mi? Başka biri de aynısını mı yaşadı?