Bayram geldi ve geçti. Ben kutlamadım. 27 yaşında, hayat yolumun bir şaka olduğunu hissediyorum ve buradan nereye gideceğimi bilmiyorum.

Bugün bayramdı. Ve hiçbir şey yapmadım.

Aile toplantısı yok. Dua yok. Yeni kıyafet yok. Sevinç yok. Odamda oturdum ve günün her zamanki gibi geçmesini izledim. Çünkü dürüst mü? Artık neyi kutladığımı bilmiyorum.

27 yaşındayım. Amerikalı Pakistanlıyım. Neredeyse 28.

Etrafımdaki herkes benim sahip olmam gereken hayatı yaşarken, tüm yaşam yolumun bir dizi çıkmazdan ibaret olduğunu hissediyorum.

Neredeyim:

· Kariyer: Sonunda bir satış işi buldum. Sorun değil. Ancak bu durum TSSB’yi, depresyonu ve yıllardır beyaz parmaklarımla uğraştığım DEHB’yi tetikliyor. Arkamda hissediyorum. Çok geride. Bu arada ailemin birikmesine yardım ettiği öğrenci borcum var çünkü hiçbir planlama yoktu, bana nasıl bir hayat verebileceklerine dair hiçbir düşünce yoktu. · Evlilik: Beni kıran bu. Benim toplumumda yol açıktı: 23-25 ​​yaş arasında evlenin, birkaç yıllık evlilik yapın, bir ev satın alın, altı haneli rakamlara ulaşın, ardından 30’lu yaşların başında çocuk sahibi olun. Doğum kontrolü ve planlaması bunun içindir. Etrafımdaki herkesin yaptığı buydu.

27 yaşındayım. Neredeyse 28. Ve o pencereyi yakından izliyorum.

Tanıdığım adamlar 25 yaşında ebeveynleri aracılığıyla görücü usulü evlilikler yapıyorlar. Pakistan’dan gelen mükemmel bakire eşler. Üç yıllık günlük yakınlık. Kararlılık. Ortaklık. Elimde… hiçbir şey yok. Ve hayal kırıklığımı dile getirdiğimde aranıyorum "sakatlamak" ve söyledim "adam ol" Tek bir geceyi bile yalnız öleceklerini düşünerek geçirmeyen insanlar tarafından.

· İnanç: Aylardır dua etmedim. Bu ramazanda oruç tutmadım. Bugün bayramdı ve hiçbir şey hissetmedim. Tanrı’ya asla kabul edeceğimi düşünmediğim bir şekilde kızgınım. Her şeyi doğru yaptım. Bekledim. Dua ettim. Haramdan uzak durdum. Ve ben diz çöküp yalvarırken, diğer insanların hayatları aile bağlantıları ve aptal şanslar sayesinde onlara teslim edildi.

Satıldığım yol benim için mevcut değil.

Her şeyi doğru yaparsan belli bir yaşta her şeyin yerli yerine oturacağını düşündüm. Eğer sabırlı olsaydın sıra sana gelirdi.

Ama 20’li yaşlarımın uçup gitmesini izliyorum. Herkesin benim istediğim hayatı yaşamasını izliyorum. Ve şimdi hangi yolu seçeceğimi bilmiyorum çünkü takip ettiğim yolun yalan olduğu ortaya çıktı.

Bilmem gerekenler:

Gitmesi gerektiğini düşündüğü yolu tamamen gözden kaçıran var mı?

Neredeyse 30’unuza geldiğinizde, kariyerinizde gerideyken, bekarken, meteliksizken ve Tanrı’ya o kadar kızgınken, artık inanıp inanmadığınızı bile bilmiyorken nasıl yeniden toparlanırsınız?

aramıyorum "daha iyi olur" tüy. Haritanın bu kadar uzağında olan ve gerçekten ileriye giden bir yol bulan birini arıyorum.

Çünkü şu anda? Ben bir tane göremiyorum. Bugünün bir kutlama olması gerekiyordu ve ben bunu yalnız geçirdim, artık ne anlamı var diye merak ediyordum.

TL;DR: 27, bekar, kariyerinin gerisinde, inancımı kaybettim, bugün bayramı kutlamadım. Bana vaat edilen yaşam yolu asla gerçekleşmedi. Bunu 20’li yaşlarının sonlarında kaybeden ve gerçekten bir çıkış yolu bulan başka biri var mı?