9-5 çalışırken insanların nasıl yaşamaya değer hayatları var?

21 yaşındayım, yakın zamanda ilk büyük kız iÅŸimde çalışmaya baÅŸladım… haftanın beÅŸ günü sekiz saatlik vardiyalarla bir ofis/çaÄŸrı merkezi pozisyonu. Daha önce bu konuda gerçekten mutluydum ama birkaç hafta sonra bunu sorgulamaya baÅŸladım çünkü iÅŸleri nasıl dengelemem gerektiÄŸi hakkında hiçbir fikrim yok. TrafiÄŸi atlatabilmek için oldukça erken çıkmam gerekiyor ve hazırlanmak için bundan bile daha erken uyanıyorum ve sonra bütün günümü sadece ekrana bakarak insanlara yardım ederek veya meÅŸgul görünmeye çalışarak geçiriyorum. sonra indiÄŸimde trafiÄŸe yakalanıyorum ve güneÅŸ batıncaya kadar eve gitmiyorum. Uyumadan önce yaklaşık iki saatim var, bu da akÅŸam yemeÄŸi hazırlamak, arkadaÅŸlarımdan gelen cevapsız mesajları bitirmek için yeterli bir zaman. hmm. Hiçbir ÅŸey!

artık bir ÅŸeyler yapmaya zamanım yok. bu beni gerçekten üzüyor! Özünde bir yazarım ve projelerim üzerinde çalışmak için biraz zamanım olması için artık çok erken kalktığım halde, bana sadece çok kısa, küçük patlamalar verildiÄŸi için önemli bir ilerleme kaydedemiyorum. Eve geldikten sonra egzersiz yapmak istemiyorum çünkü çok yorgunum ve (ÅŸu anda) çok daha iyi hissettiren bir ÅŸey yapabileceÄŸim bir saat boÅŸa gidiyormuÅŸ gibi geliyor. ArkadaÅŸlarımı ÅŸahsen göremiyorum bile çünkü eve çok geç geliyorum ve yataÄŸa girip tekrar iÅŸe hazırlanmak için ancak çok fazla zamanım oluyor. Kelimenin tam anlamıyla tüm hayatımın artık sadece iÅŸten ibaret olduÄŸunu ve o beni geçip gittiÄŸini hissediyorum… Eskiden her gün bir ÅŸeyi sabırsızlıkla beklerdim, ama ÅŸimdi sadece hafta sonlarını sabırsızlıkla bekliyorum.

Bundan önce bir fırında çalışıyordum. Ben doÄŸuÅŸtan erkenci biriyim, bu yüzden bu benim için gerçekten iÅŸe yaradı… Erken kalkıp öğleden sonra yola çıkabildiÄŸimi ve hala bir ÅŸeyler yapmak için bütün güne sahip olabildiÄŸimi takdir ettim. Ayrılmamın tek nedeni mülkiyetin deÄŸiÅŸmesi ve herkesin çalışma saatlerini ciddi ÅŸekilde kesintiye uÄŸratmasıydı. hobilerimin peÅŸinden gitmek, arkadaÅŸlarımı görmek ve hayatımı yaÅŸamak için çok zamanım oldu. Son zamanlarda çok üzülüyorum çünkü hayatımın göz açıp kapayıncaya kadar yok olduÄŸunu hissediyorum. Ä°ÅŸ günü dışında kendime ayırabileceÄŸim dört saatim varken kendime nasıl zaman ayıracağımı bilmiyorum. Sanki iÅŸverenime aitmiÅŸ gibi hissettiren hayatımı nasıl yaÅŸamaya deÄŸer kılacağımı bilmiyorum. Hayatımın geri kalanının gerçekten umursamadığım bir saçmalık uÄŸruna sevdiÄŸim ÅŸeylerden ödün vermek olduÄŸu düşüncesi beni periÅŸan ediyor.

düzenlemek: çok nazik yorumlarınız için teşekkür ederim, buradaki her şey aydınlatıcıydı. Çok uzun vardiyamdan sonra cevap vereceğim.

lütfen uyuşturucu gibi şeyler hakkında yorum yapmaktan kaçının ya da geç aşama kapitalizme hoş geldiniz. Duygularını anlıyorum ama eskiden kendime tehlike oluşturuyordum, bu yüzden bunlar yarardan çok zarar veriyor, teşekkürler