Mart 27, 2026
Her şeyi yanlış yaptığımı hissediyorum; her ne kadar her zaman elimden gelenin fazlasını vermiş olsam da
Son 8 aya dönüp baktığımda hayatımın giderek daha da kötüleştiğini görüyorum. Geçen Haziran’da (bilişsel bilim alanında) yüksek lisansımı bitirdim, güzel (bazen başa çıkması gerçekten zor olsa da) bir kız arkadaşım ve geleceğe dair iyimser bir bakış açım vardı.
Farklı bir şehre taşınmak, iyi bir iş bulmak, kariyer yapmak, kız arkadaşımla bir hayat kurmak istiyordum.. haha ne kadar safmışım.
İş bulamadım, kullanamadığım bir daire için kira ödemek zorunda kaldım çünkü misafirperverlik işime (şükür ki bu işim vardı/yaptım) asıl memleketimde çalışmaya devam etmek zorunda kaldım ve stres nedeniyle kız arkadaşımla günaşırı kavga etmeye başladık.
Sonunda eski sevgilimle ayrıldık, o da evde kaldı "bizim" daire. Stres, kaos ve kendi aptallığım yüzünden çok iyi kariyer olanaklarından bazılarını boşa çıkardım ve şimdi, ekonomi giderek kötüleşirken, artık mülakatlara bile katılamıyorum. CV’mdeki boşluk büyüyor, güvenim olumsuzluklara dönüşüyor ve eski kız arkadaşımı, diğer arkadaşlarımı ve eski üniversitemdeki insanları LinkedIn’de veya başka bir yerde son başarı öykülerini paylaştıklarını gördüğümde, bende neyin yanlış olduğunu merak etmeye başlıyorum. Annemle yaşıyorum (Yapabildiğim için minnettarım, beni yanlış anlamayın) ve uzun zamandır heyecan verici hiçbir şey yapmadım. Lanet olsun, ondan ayrıldığımdan beri kimseyle çıkmadım ve onun yeni biriyle tanışabileceğini düşünerek düzenli olarak endişe nöbetleri geçiriyorum.
Üniversitedeyken her zaman kendine güvenenlerdendim, şimdi ise kendimi bir kabuk gibi hissediyorum. Meteliksizim, kayboldum ve boş zamanım çoğunlukla başkalarını okuyarak geçiyor r/recruitinghell İçimdeki çocuğa sorunun sadece ben değil, içinde yaşadığımız durum olduğu konusunda güvence vermek için paylaşımlar yapıyorum.
Nasıl ilerleyeceğimi bilmiyorum, aptal iş arama süreci bana hiçbir şekilde yardımcı olmuyor ve uzun zamandır öğrendiğim şeyleri unutmaya başladığımı hissediyorum.
Terapi aramaya başladım, ancak Almanya’nın büyük bir şehrinde yaşamak, ödeyecek çok paranız olmadığı sürece bu neredeyse iş aramak kadar kötü.
Söylediklerim için özür dilerim, sanırım kalbimde çok şey vardı ve bunu gerçekten anlatacak kimsem yoktu.
Birisinin benim için bir tavsiyesi veya başka bir yardımı varsa, gerçekten minnettar olurum. Yeniden bir planım varmış gibi hissetmek ve eski halime kavuşmak istiyorum.
Etiketler:
3 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
As a Cognitive Science grad, you know that your brain is currently trapped in a “negative feedback loop” where stress has highjacked your executive function. You aren’t a “shell” of yourself, you are simply operating without a structured roadmap, which makes every hospitality shift feel like a permanent sentence.
I designed a framework called the 90-Day Life Direction Plan specifically for this state of total stagnation. It’s built to bypass the anxiety of the “big picture” and focus on mechanical, daily resets to reclaim your momentum. You can find it on Google under Cosmiccompass if you’re ready to stop reading recruitinghell and start executing a plan again.
You didn’t “ruin” your life. You hit a convergence point.
Breakup + career uncertainty + relocation stress happening at the same time will distort anyone’s self-perception.
Right now you’re measuring yourself against curated LinkedIn highlights while you’re in a rebuilding phase. That comparison isn’t fair — or accurate.
Your confidence didn’t disappear. It’s just not being reinforced externally at the moment.
Focus on structure, not emotion:
– Apply consistently, even when it feels pointless.
– Keep one small skill sharp each week.
– Limit comparison exposure.
Identity isn’t built in the winning seasons. It’s built here.
These are experiences I had during my 20’s. It was brutally hard and it cannot be fixed quickly so take it day by day and expect it take time, but not forever to get yours affairs in order.