Kendrick Lamar’ın bu kadar hak edilmemiş bir popülerliğe sahip olması gerçekten delilik.

İnsanların sıradanlığı (Kendrick Lamar) rap’te Tanrı statüsünde görecek kadar putlaştırması gerçekten akıllara durgunluk verici. Bu adam gerçek yetenek açısından ilk 50 rapçi arasında bile yer almıyor ama insanlar onu sanki aynı ligdeymiş gibi 2Pac, Biggie, Nas ve Rakim gibi efsanelerin önünde tokatlıyor. Spoiler uyarısı: o değil.

Öncelikle sesinden bahsedelim. Düzgün rap yapamayan mızmız, genizden gelen bir çocuğa benziyor ve doğal sesini benimsemek yerine abartılı maskaralıklara ve bayat tonlamalara başvuruyor. Farklı olmak için o kadar çabalıyor ki, bu bir kandırmaca gibi görünüyor. Çoğu zaman, kötü yola çıkmış bir sirk palyaçosu gibi ses çıkarmasına neden olan tuhaf, tiz, “şakacı” bir ses tonu kullanıyor.

Ve sonra onun sözde akışı var. İnsanlar bunu abartmayı seviyorlar ama dürüst olalım; bu çok basit. Akışlarının çoğu, tüm yaratıcılığını kaybetmiş bir metronom gibi, durmadan tekrarlanan aynı yorgun 1-2, 1-2, 1-2 ritminden oluşuyor. Sanki işine yarayacak bir kadans keşfetmiş ve onu uygulamaya karar vermiş gibi. Hiçbir şey göze çarpmıyor, hiçbir şey dinleyiciyi zorlamıyor ve bu, onun üzerine oturduğu absürd kaideyi haklı çıkarmak için kesinlikle yeterli değil. Sıkıcı bir şeyi alıp sanki devrim niteliğindeymiş gibi süsleme konusunda usta ve görünüşe göre insanlar buna kanıyor.

Hayranlarının kendilerini gerçekten utandırdığı lirizmine geçelim. Adam derin değil. Adam filozof değil. Hayranları “dahi” gibi sözcükler atıyor ve hatta onu Sokrates’le karşılaştırıyor, ancak ne zaman birinden gerçekten düşündürücü ya da harika beş barın adını söylesem bana bir tane bile veremiyorlar. Ve La minör gibi yüzeysel, sözde-entelektüel satırları kastetmiyorum; Nas’ın hikaye anlatımı, Büyük L’nin can alıcı noktaları veya Biggie’nin zekice kelime oyunu gibi gerçek büyüklere karşı ayakta kalan barları kastediyorum. Kendrick’te buna yaklaşan ne var ki? Hiç bir şey. Onun “anlayışlı” itibarı esasa değil, tüylere dayanıyor.

İnsanların çığır açan bir başyapıt gibi davrandığı To Pimp a Butterfly adlı albümünü ele alalım. Evet “politik” ve önemli konulardan bahsediyor ama ne zamandan beri bir konu hakkında konuşmak otomatik olarak iyi bir şey haline geliyor? Yazıyı gerçekten parçalara ayırırsanız, çoğunun herkesin yapabileceği, iddialı bir sunumla sarılmış yüzeysel gözlemlerden oluştuğunu görürsünüz. İnsanlar konuyu beceriyle karıştırıyor, bu yüzden Kendrick gibi vasat biri bedava geçiş hakkı kazanıyor.

Kancalarına başlamayalım bile. Bunların yarısı çocuk tekerlemelerine benziyor (HUMBLE., kimse var mı?) ve diğer yarısı tamamen sinir bozucu (Pekala, kötü bir okul toplantısında bir çocuk korosunun sergileyeceği bir şeye benziyor). İnsanların beğendiği parçalar bile (Money Trees veya Backseat Freestyle gibi) prodüksiyon veya özellikler açısından en iyi ihtimalle ortalama düzeydedir. Para Ağaçları’nda Jay Rock onu kolayca gölgede bırakıyor ve Kontrol’de Big Sean, tüm insanlar arasında ona parasının karşılığını verdi. Bunu iyice anlayın: Koca Sean.

Ondan gerçekten keyif aldığım tek şarkı Yüzme Havuzları, Bitch Don’t Kill My Vibe ve DEHB’ydi ve o zaman bile onları duyduğumda aklımı kaçırmıştım. Gökyüzünde sürüklenirken biraz gerileme kabul edilebilir, ama eğer ayık bir şekilde dinleseydim muhtemelen onları tamamen atlardım.

Gerçek şu ki Kendrick Lamar övülen bir pazarlama ürünüdür. Aslında çok fazla içerik sunmadan “derin” ve “sanatsal” bir imaj yaratmakta harika. Bunun için ona destek vereceğim; halkla ilişkiler ekibi zammı hak ediyor ve eminim banka hesabı da harika görünüyor. Ama onun heyecan makinesini gerçek yetenekle karıştırmayalım.

Ve işin ilginç yanı şu: hayran kitlesi kolektif pisliklerini kaybetmeden onu eleştiremezsiniz bile. Birisi ona seslenmeye cüret ettiği anda, hemen “trol paylaşımları” hakkında sızlanmaya başlıyor veya sizi onun müziğini anlamamakla suçluyor. En sevdiğiniz rapçi hakkında o kadar güvensiz olduğunuzu ve farklı bir görüşe bile tahammül edemediğinizi hayal edin. Bu gönderinin trolleme olduğunu düşünüyorsanız tebrikler, sorunun bir parçasısınız. Sıradanlığı bir kaide üzerine koymayı ve sizinle aynı fikirde olmayan herkes Deccalmiş gibi davranmayı bırakın.