Mart 15, 2026
Yıllarca zorbalığa uğradıktan ve arkadaş olduğunu düşündüğünüz insanlar tarafından aşağılandıktan sonra güveninizi nasıl yeniden kazanırsınız?
Ben 33M yaşındayım ve Ä°ngiltere’de yaşıyorum. Son zamanlarda belirli deneyimlerin güvenimi ne kadar etkilediÄŸini düşünüyorum.
Åžu anda yarı zamanlı yüksek lisans yapıyorum ve staj yapıyorum. Her ikisi de uzakta olduÄŸundan zamanımın çoÄŸu evde ders çalışarak veya dizüstü bilgisayarımda çalışarak geçiyor. Kariyer açısından da sorunsuz olmadı. Birkaç yıl önce BT alanında lisans eÄŸitimimi bitirdiÄŸimden bu yana pek çok aksilikle karşılaÅŸtım; pek çok iÅŸ reddi, kodlama deÄŸerlendirmeleriyle boÄŸuÅŸma, iÅŸe alımların dondurulması, ÅŸirketlerden gölgelenme ve lisansüstü pozisyonlarda bile “tecrübe eksikliÄŸi” nedeniyle reddedilme. Bir süre sonra gerçekten zihinsel olarak çok yoruluyor.
Ãœstelik sosyal hayatım da pek iyi deÄŸildi. Irkçılıkla uÄŸraÅŸarak büyüdüm ve daha sonra beni sürekli aÅŸağılayan bir grup “arkadaşım” oldu. Ben aslında grubun kolay hedefiydim. Uzun süreli bir arkadaşım, kız arkadaşım olmadığı için benimle dalga geçiyordu ve hayatım hakkında oldukça yargılayıcı davranıyordu. BaÅŸka biriyle takılmaktan bahsetseydim “hangi arkadaÅŸlar?” gibi ÅŸeyler derdi. sosyal bir hayatım olmadığını ima ediyor. Bazen benim cevap vermekte zorlandığımı görmek için mantıklı bile olmayan rastgele sorular sorup sonra kıkırdamaya baÅŸlıyorlardı.
Zamanla çoğunun kendilerinin oldukça güvensiz olduğunu ve muhtemelen kendi hayatlarından mutsuz olduklarını fark ettim. Artık onlarla takılmayı bıraktım ama yıllar boyunca sürekli aşağılanmalar özsaygımı gerçekten etkiledi.
Bu günlerde çoğunlukla ders çalışıyorum, stajım üzerinde çalışıyorum ve evde kalıyorum. Kilo aldım ve yeni insanlarla tanışma konusunda oldukça isteksizim çünkü sanki yeniden yargılanacakmışım gibi hissediyorum.
Ailemle yaşıyorum ve bazen kendimi oldukça yalnız hissediyorum. Güvenimi yeniden nasıl yeniden inşa edebileceğimi ve endişeli veya garip hissetmeden insanlarla tanışmaya nasıl başlayacağımı bulmaya çalışıyorum.
Negatif insanların yanında bu kadar uzun süre kaldıktan sonra güveninizi ve sosyal yaşamınızı nasıl yeniden inşa ettiniz?
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’ll leave you with this quote, which has become my personal motto I developed over the years:
“The true form of revenge is [happiness]. They are the ones who win, if they have a firm [grip] over your [mind]. So, don’t let them”
I’ll also leave you with this song, [**Higher I’ll Go**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo) by Ryo Takahashi. From my favorite anime of all-time called Wind Breaker, where the lyrics to this song are just a banger! For it gives off a powerful message of don’t let others determine what your true worth is. That’s for you, and you alone to decide. Whenever I find myself in stressful situations and need to calm down, it helps a lot. The anime was amazing to watch too, for overall message of that show was this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, everyone wants a place to truly belong. To have a person or a group of people in which you can feel safe and be comfortable with. Where true people will accept you for who you are as a person, not what you do or accomplish. No matter how lame or uncool you may get at times. So don’t be afraid, to jump right in!*”
And considering the protagonist has been alone his entire life from birth, as a result of his looks – despite it all he managed to find a place where he truly belong. Though understandably he had a hard time interacting with people in general at first, since he never did until he moved to the new town.
So no matter how anxious or nervous you are, keep going at it! It’s okay to feel that and heck, even show it you know. Go out to as many social events as you can in your area. Where despite having gone a few times – if you having tried your best in understanding the even the most difficult of people, and you still can’t come to terms with. That’s fine. They aren’t your people, and aren’t the type that deserves to be around you. Realize that, and move on.
Let’s just say with autism and social anxiety as a kid, socialization has been the bane of my existence for a long time. After a while I just developed a “toxic people gtfo of my life” mentality and no longer cared how my silly outbursts and random remarks and moments looked like to other people. If they can’t accept me for who I am, no matter how hard I tried in understanding them, that’s all it is and move on with the next group. If they feel like people in which I can truly get along with, then I’ll stay.