Ne yapacağımı bilmiyorum, hayat biraz anlamsız görünüyor

Yani aslında yakında 25m olacağım. Kovid civarında mezun oldum ve üniversiteyi denedim. Üniversite hayatına uyum sağlamakta zorlandım ama bana daha fazla zaman verilse bunu başarabileceğime eminim. Kovid, ilk yılımın ikinci dönemini kısa kesti. Bir iş bulma ve iş artık uygun olmayana kadar o iş üzerinde çalışarak, ayrılmak zorunda kalarak, daha fazla iş bularak çalıştım. İki farklı iş denedim ve en uzun süre vazgeçtiğim şey şuydu: 1. Bu işte pek iyi olamamak 2. Kısa ama ciddi bir ilişkinin dağılmasının ardından kariyer yapma arzumu kaybetmek. Çok sık içki içme, gün boyu sigara içme ve kendimi uyuşturmak için yenilebilir yiyecekler alma alışkanlığını hızla edindim. Kendimi toparlamaya çalıştım ve yeniden öğrenci oldum. Okulda geride kaldığımda, el emeği ve duygusal stresle başa çıkmak için kullandığım eski alışkanlıklarıma yeniden döndüm. Neredeyse her gün 60 mg’a kadar yenilebilir yiyecek yapıyordum. Sahip olduğum gücü tazeledim ve yeniden toparlanmaya çalıştım. İçinde bulunduğum her şeye soğukkanlılıkla davrandım ve bu, birkaç yıldır üzerinde bulunduğum, acı yolu olarak adlandırmayı sevdiğim yolu açtı. Ciddi bir zihinsel çöküntü yaşadım ve son birkaç yıldır ağır ilaç tedavisi gördüm.

Kendi isteğimle aldığım reçetelerin çoğunu bıraktım çünkü ilaç almaktan nefret ediyordum ve çeşitli yan etkilerden de hoşlanmıyordum. Tamamen hayatta kalma durumunda kalıyorum. Dünyanın covid nedeniyle kapandığı günden bu yana meydana gelen her şey hakkında fazla derin düşünmekten kaçınmak için kendimi sürekli eğlenceyle çevreliyorum. Eskiden azimliydim ve bir gelecek kurmak istiyordum ama hala istememe rağmen her şeye yeniden başlamayı anlayamıyorum, benim yaşlarımda tanıdığım pek çok kişi hayallerinin peşinden gitmeye, istikrarlı ilişkiler kurmaya ve hatta evlenmeye devam ediyor. Yatak odamda yorganların altına sinerken tekrar denemekten ve başarısız olmaktan korkuyorum.

Tutkum tükendi, bir zamanlar değer verdiğim birçok şeyden artık zevk alamıyorum. Elbette her şey kötü değil. Benimle ilgilenen bir ailem ve birlikte oyun oynamaktan keyif aldığım bir erkek kardeşim var. Ama olması gerektiği gibi bir hayatı var ve her zaman benim kaçışım olmaya müsait değil.

Terapiyi denedim, ilaçları denedim. Bir daha ne kendim ne de hayatım adına heyecanlanamayacağımdan korkuyorum. Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum. Bütün bunların üzerine korkarım ki eskiden çok bağlı olduğum dinimi de kaybettim.

Belki tavsiyeye ihtiyacım var, belki de son zamanlarda hayatın nasıl hissettiğini yazmam gerekiyordu, böylece ağzımdan söyleyemediğim kelimelere dökebilirim.

Bildiğim bir şey var ki, kendime ve başkalarına söz verdiğim benliğin gölgesi oldum.