Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
31 Yaşında Hayatımı Değiştirmek İçin Çok mu Geç?
31 yaşındayım ve 20'li yaşlarımın çoğunu kötü planlama, gençlik hataları ve sanatla ilgisi olmayan işler üstlenmem nedeniyle boşa harcadığımı hissediyorum. 20'li yaşlarımdan önce...
SWE vs Tıp?
Merhaba, şu anda iki kariyer yolu arasında sıkışmış hisseden ikinci sınıf bilgisayar bilimleri öğrencisiyim. Doğrusunu söylemek gerekirse son zamanlarda tıbba daha çok yöneliyorum. Anc...
kaderime nasıl razı olurum
tamamen berbat olduğumun farkındayım, birkaç kez km yapmayı denedim, psikiyatri koğuşuna gittim, hayatımın çoğunda (neet), üniversiteyi bıraktım, ailem yok, arkadaşım yok, hiçbir şey...
Daha basit bir yaşam için teknolojiden mi vazgeçiyorsunuz...
Merhaba, 24 yaşındayım (neredeyse 3 yaşındayım) ve teknolojiden ayrılmak istiyorum. Ben Boston bölgesinde bir SWE'yim ve bununla başa çıkamıyorum. Her gün o kadar bitkin ayrılıyorum ki...
Bir SWE Olarak Seçeneklerimi DeÄŸerlendirme Konusunda YardÄ...
Son zamanlarda kendime yalan söylemeyi bırakmam gerektiğini fark ettim. Sanırım kendime söylediğim ilk yalan, bilgisayar bilimi diploması aldığım için mutlu olduğum ve bundan gerçekten b...
21 yaşındayım ve hayatımı boşa harcadığımı hissedi...
Yakın zamanda mezuniyetimle işim bitti. Uzaktan eğitimdi Şimdi hiç arkadaşım yok Sosyal hayat yok Kariyer yok Sıkıcı bir hayat 3 yılımı telefonda gezinerek geçirdim
22 milyon iÅŸsiz bilgisayar bilimleri mezunu, her ÅŸeyi berb...
22 yaşındayım ve CS'den yaklaşık 10 ay önce mezun oldum ve herhangi bir yere adım atmaya çalışırken gerçekten çok zorlanıyorum. Oldukça iyi ve saygın bir teknoloji okuluna gittim ve ...
22 erkek, vakit kaybediyorum, fazla yemek yiyorum, kariyer b...
Boş zamanımın çoğunu, zaman öldürmenin bir yolu olarak sosyal medyada gezinerek veya video oyunları oynayarak geçiriyorum ve daha tatmin edici ve anlamlı bir şey yapmadığım için nefret ...
Yüksek maaşlı işimi bırakmak istediğim için aptal mı...
Ben (28M), ülke genelinde Denver'dan Chicago'ya taşınmak için uzaktan yazılım işimden ayrılmayı kesinlikle düşünüyorum. 185 bin TC kazandırıyor, çok az saat çalışıyorum ve açıkç...
Bilgiyi organize etmekten ve sıralamaktan hoşlanan insanla...
MERHABA! Ben (34/f) birkaç yıldır web/grafik tasarımcısıyım ama zaman geçtikçe işin ve alanın bana göre olmadığını fark ettim. En iyi, işte iyi olabilmek için gereken net beceriler...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!