Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Her şey aleyhimeyken nasıl iş bulabilirim?
MERHABA! Ben de (K17) bu berbat ortamdan kurtulmak için iş aramaya çalışıyorum ama sanki çıkış yolum yokmuş gibi geliyor. Geçen ay, kendi bölgemde yaklaşık 50'den fazla yerden geçtim, ...
24 yaşında, yeni üniversite mezunu, hedefime nasıl ulaş...
merhaba, umarım bana yardım edebilirsin. Yakın zamanda bilişim alanında lisans derecemle mezun oldum. Bunu para kazanmak için pratik bir seçim olarak seçtim ama hedefim sonunda uluslararası a...
23 yaşındayım, neredeyse bir yıldır işsizim ve bir son...
23 yaşındayım, perakende satış ortağı pozisyonumdan sezonluk bir iş olduğu için işten çıkarıldığım Aralık 2025'ten beri iş bulamadım ve açıkçası bu saçmalıktan o kadar sıkı...
Tanıdığım çoğu insan yüksek lisans yapıyor ve kendim...
Ailem üniversitenin finansmanına hiçbir zaman yardım etmedi. Bekarlarım bana 40 bin öğrenci borcu bıraktı. Geçen yıl çalıştım ve 23 bine düşürdüm. Yurt dışında yüksek lisans yap...
Nereye gitmeliyim?
30 milyon yaşındayım ve beş ay sonra tam zamanlı iş arıyorum. Bir ara okula geri dönmek istiyorum. Henüz tam zamanlı, anlamlı bir iş bulamadım. Yazmayı seviyorum ve bir gün Disney'de ç...
28 yaşında Amerikalı erkek. Kariyerim ve sosyal hayatıml...
Şu anda yılda 66 bin kazanarak çalışıyor. Evde yaşadığım için sağlam bir yuva yumurtam var (200k$+) ama dürüst olmak gerekirse hala bunun yeterli olmadığını hissediyorum. Şu andaki ...
Tıp fakültesini düşündüğüm için gülünç mü oluyo...
Merhaba. Son zamanlarda tıp fakültesine başvurmak aklıma geldi. Ama çok fazla çekincem var. Final haftasında bir sınavda başarısız olduktan sonra DPT programından başarısız oldum. PT ok...
Bu doğru yol mu?
Yıllarca perakende ve fast food sektöründe çalışıp Alzheimer hastası büyükanneme baktıktan sonra 27 yaşında lojistik okuyorum. İki yıl önce vefat etti ve ben güvenliğe gittim ama par...
22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiç...
(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil) Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da...
Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi ban...
Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum. Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmas...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!