Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
32F 3 ay sonra işten çıkarılıyor. Yeni bir kariyere yö...
Az önce çalıştığım şirketin temmuz ayında iş yerimi kapatacağını öğrendim. İşimi kaybettiğim için pek üzgün değilim. Moreso, bu kariyer yoluna devam mı etmeliyim yoksa başka bi...
Mühendis olmak istemiyorum ama tüm paramı verdim ve mali ...
Mühendis olmak istemiyorum ama tüm paramı verdim ve mali açıdan bağımsız değilim
İlgi alanlarıma göre kariyer yolu fikirleri
Mezun olduktan iki yıl sonrayım ve hala hayatımda ne yapmak istediğimi bilmeye daha yakın hissetmiyorum, bu yüzden ilgi alanlarıma dayalı fikirleri olan var mı diye merak ediyordum. Mikrobiy...
Ben bir israfım, benim hakkımda ne var?
Tam bir israf olduğumu hissediyorum, eskiden pek çok şeyde iyi olduğumu düşünürdüm bu yüzden karar veremiyorum ve diğerlerinden farklı olduğumu düşündüm ama şimdi nthg benim lehime g...
Yolumun ne olduğu ve ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir...
Başlık hemen hemen bunu söylüyor. Gelecek dönem üçüncü sınıfa geçiyorum ve bölümüme güvenmiyorum. Dört kez branş değiştirdim ve ilgi alanlarıma uygun olmasına rağmen hiçbiriyle...
Tamamen esnek çalışma saatleriyle uzaktan iş
Uyanmam gerektiğinde alarma ihtiyaç duymayacağım kadar esnek bir başlangıç zamanı olan bir işim olduğunda işleri halletme becerimde güçlü bir fark olduğunu fark ettim; bu, kâr am...
Tam zamanlı öğrenci olmak için işimden ayrılmak istiyo...
3 yıldır şu anki şirketimde çalışıyorum. Montaj görevine geçtiğim 6 ay öncesine kadar stok sorumlusuydum. Stok sorumlusuyken sahip olduğum patrondan nefret ediyordum ve montajdan daha ço...
Yüksek lisans yapın mı, yapmayın mı?
25 yaşındayım, Hollandalıyım, 4 yılımı farklı Avrupa ülkelerinde pazarlar açan uluslararası bir hesap yöneticisi olarak geçirdiğim büyümeden yeni ayrıldım. 400'den fazla hesap oluş...
Kariyer için fikirler
Ben 22 (F) yaşındayım, yakın zamanda pazarlama bölümünden mezun oldum ve San Diego'dan San Francisco'ya geri dönüyorum. Mavi yakalı olmayı yoğun bir şekilde tartışıyordum. Elektrikçi ...
Ben ne yaparım?
Tamam, yani 40 yaşındayım. Yılda 50 bin dolar civarında bir işim, bir arabam ve ucuz kiram var. Ama daha fazlasını istiyorum. Diplomam yok çünkü sabıka geçmişim var ve bunun üstesinden ...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!