Hayatı denemekten korktuğunuzda ne yaparsınız?
Başlık her şeyi açıklıyor sanırım. Hayatta bir şey yapmaktan korktuğunuzda bunu nasıl aşabilirsiniz? Her şey ve herkes sana karşı göründüğünde, sanki dünya sana karşıymış gibi göründüğünde ne yaparsın? Nasıl zorlamaya devam edersiniz ve hayattan vazgeçmezsiniz?
Etiketler:
Benzer İçerikler
32F 3 ay sonra işten çıkarılıyor. Yeni bir kariyere yö...
Az önce çalıştığım şirketin temmuz ayında iş yerimi kapatacağını öğrendim. İşimi kaybettiğim için pek üzgün değilim. Moreso, bu kariyer yoluna devam mı etmeliyim yoksa başka bi...
Mühendis olmak istemiyorum ama tüm paramı verdim ve mali ...
Mühendis olmak istemiyorum ama tüm paramı verdim ve mali açıdan bağımsız değilim
İlgi alanlarıma göre kariyer yolu fikirleri
Mezun olduktan iki yıl sonrayım ve hala hayatımda ne yapmak istediğimi bilmeye daha yakın hissetmiyorum, bu yüzden ilgi alanlarıma dayalı fikirleri olan var mı diye merak ediyordum. Mikrobiy...
Ben bir israfım, benim hakkımda ne var?
Tam bir israf olduğumu hissediyorum, eskiden pek çok şeyde iyi olduğumu düşünürdüm bu yüzden karar veremiyorum ve diğerlerinden farklı olduğumu düşündüm ama şimdi nthg benim lehime g...
Yolumun ne olduğu ve ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir...
Başlık hemen hemen bunu söylüyor. Gelecek dönem üçüncü sınıfa geçiyorum ve bölümüme güvenmiyorum. Dört kez branş değiştirdim ve ilgi alanlarıma uygun olmasına rağmen hiçbiriyle...
Tamamen esnek çalışma saatleriyle uzaktan iş
Uyanmam gerektiğinde alarma ihtiyaç duymayacağım kadar esnek bir başlangıç zamanı olan bir işim olduğunda işleri halletme becerimde güçlü bir fark olduğunu fark ettim; bu, kâr am...
Tam zamanlı öğrenci olmak için işimden ayrılmak istiyo...
3 yıldır şu anki şirketimde çalışıyorum. Montaj görevine geçtiğim 6 ay öncesine kadar stok sorumlusuydum. Stok sorumlusuyken sahip olduğum patrondan nefret ediyordum ve montajdan daha ço...
Yüksek lisans yapın mı, yapmayın mı?
25 yaşındayım, Hollandalıyım, 4 yılımı farklı Avrupa ülkelerinde pazarlar açan uluslararası bir hesap yöneticisi olarak geçirdiğim büyümeden yeni ayrıldım. 400'den fazla hesap oluş...
Kariyer için fikirler
Ben 22 (F) yaşındayım, yakın zamanda pazarlama bölümünden mezun oldum ve San Diego'dan San Francisco'ya geri dönüyorum. Mavi yakalı olmayı yoğun bir şekilde tartışıyordum. Elektrikçi ...
Ben ne yaparım?
Tamam, yani 40 yaşındayım. Yılda 50 bin dolar civarında bir işim, bir arabam ve ucuz kiram var. Ama daha fazlasını istiyorum. Diplomam yok çünkü sabıka geçmişim var ve bunun üstesinden ...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

First, watch the anime called [**Wind Breaker**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo). I’m not joking, for the overall messaging in that show is this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, we all want a person or place to feel safe or comfortable in. Don’t be afraid to be your true self – even if that may come across as lame or uncool to others. For the true people are those who will accept you for who you are, not what you do or accomplish*. *So don’t be afraid to jump right in!*”
Feel free to listen to the linked song by the way, if you want something to motivate you. Love it how that’s used as a protagonist’s theme song and soundtrack. And the lyrics – pure gold!
But well, let’s just say that as someone who grew up with social anxiety as a kid, and had my own share of mental health issues – I wish I had to this to watch as a kid. Because even as a kid, growing up for the longest time I always felt that as if I had to act in a certain way in which society expected me to behave. It didn’t help either that my toxic family always went around comparing me to my “more successful family members” and etc, where at one point they were embarassed to talk about me to their friends. Hence as a result, whenever I tried meeting new people I always put myself on guard. Always focused on maintaining a public reputation/image/face and all that.
After dropping all pretences and becoming more comfortable about talking about myself truthfully, I found that people I have now didn’t care about what my current life situation was (in that looking down at me sort of way). So after realizing that, I thought that I tensed myself for no reason all this time, thought about the worst case scenarios way too much – only to find out that I didn’t need to be afraid at all. If there are people that don’t accept you regardless, no matter how hard you try to come to an understanding with them – move on and find someone else. But the moment you truly shut the doors to people is when you end up closing the doors to finding a place to truly belong.
We all have fears and pathetic sides – it’s a natural and normal to feel that way. The key here is to how to manage that fear or anxiety so that it doesn’t overwhelm you.