25A — Büyümek İçin Uzaklaşmakla Aileme Yakın Kalmak Arasında Kalmak

25 yaşındayım (yakında 26 yaşına gireceğim) ve ciddi bir yol ayrımında olduğumu hissediyorum.

Şu anda memleketimde yaşıyorum ve dijital pazarlama/SEO rolünde çalışıyorum. Daha büyük sorun sadece kariyer değil, çevredir. Etrafımdaki zihniyet, yaşam tarzı veya hırslarla uyumlu hissetmiyorum. Çoğu zaman burada uzun süre kalırsam yavaş yavaş kırgınlaşacağımı ve sıkışıp kalacağımı hissediyorum. Bundan beş yıl sonra zihinsel ve mesleki olarak aynı yerde olma düşüncesi açıkçası beni korkutuyor.

Aynı zamanda anne ve babamı da çok seviyorum. Babam evin ana sorumluluklarını üstleniyor ve annem de evdeki her şeyle ilgileniyor. Tüm hayatını aileye adadı. Bir gün yaşlanacak ve zayıflayacak ve fiziksel olarak onun yanında olamama düşüncesi kendimi suçlu hissetmeme neden oluyor.

Daha önce birkaç yıldır evden uzakta yaşıyordum, dolayısıyla bağımsız olarak hayatta kalabileceğimi biliyorum. Mücadele etmekten korkmuyorum. Beni daha çok korkutan şey ortalama kalmak ve potansiyelimi boşa harcamak.

Daha iyi fırsatlar için başka bir şehre, hatta başka bir ülkeye taşınırsam kişisel, profesyonel ve finansal açıdan çok büyüyebilirim. Uzun vadede aileme daha iyi destek olabilirim. Peki ya yaşlandıkça fiziksel olarak orada olamadığım için pişman olursam? Ya evlenip uzak bir yere yerleşirsem, bu bencillik mi olur?

Hırs ve sorumluluk arasında kaldığımı hissediyorum.

Benzer durumu yaşayanlar için:

• UzaklaÅŸtın mı?
• PiÅŸman oldun mu?
• Suçluluk duygusuyla nasıl baÅŸa çıktın?
• Anne babanızı onurlandırırken kendi hayatınızı inÅŸa etmeyi nasıl dengelersiniz?

Korkuya dayalı bir karar vermek istemiyorum. Ben de bencillik yapmak istemiyorum.

Dürüst bakış açılarını gerçekten takdir ediyorum.