En büyük pişmanlığım beni canlı hissettiren yolu seçememek.

Potansiyeli olan bir mimarlık öğrencisiydim.

Amerika’da değişim öğrencisi olarak okumak için burs kazandım.

Deneyimin bir parçası olarak ROTC’ye kaydoldum.

Sabahın erken saatleri. PT. Nişancılık. Yapı. Saygıyla davranılmak. Parti yapmayı bıraktım. Kendimi keskin, disiplinli ve odaklanmış hissettim. Gerçekten uyanmayı sabırsızlıkla bekliyordum.

Hiçbir şey beni erken kalkıp antrenmana gitmekten daha iyi hissettirmedi.

ROTC bana Amerika’daki diğer yerlerden daha iyi davrandı. Çok destekleyici ve hoş karşıladılar.

Bir gün…

Çavuş beni meraktan seçtiğim askere alma ilanlarını seçerken gördü.

Sonunda benimle konuşmak istediğini söyledi.

düşündüm "yanlış bir şey mi yaptım?". Ofisine gitti.

Bana eğer ilgilenirsem katılabileceğimi, evrak işlerinde bana yardım edeceğini ve belki de ABD’de kalacağını söyledi.

Ona bunu gerçekten takdir ettiğimi ve katılmayı çok istediğimi ama mimar olmak için çalıştığımı söyledim.

O günün ilerleyen saatlerinde bunu Amerikalı kız arkadaşıma anlattım. Ve bana bunu yapmamamı söyledi, falan filan, çünkü bu tehlikeli… Ve beni harekete geçireceklerdi… vs.

Bunun yerine eğitimimi Avrupa’da tamamladım.

Ve daha sonra yüksek lisans derecesi aldım. Kurtulması yıllar süren bir depresyona girdim.

Keşke geri dönebilseydim, kalbimin sesini dinlemek dışında kimseyi dinlemezdim.

Yalnızca bir kez yaşarsınız ve askerlik, deneyimlemediğim için kendimi affedemediğim bir şeydir.

Yıllar geçtikçe bunu defalarca düşündüm. Ne israf.

Hayatımı ve pişmanlıklarımı düşündüğümde bir numara bu.

Çünkü bu her şeyi değiştirirdi. Bunun yerine sanki bir şeyi kaçırmışım gibi bu boşlukla baş başa kaldım.