Åžubat 25, 2026
Son derece olumsuzum.
Muhtemelen bunu daha sonra sileceÄŸim ama bağırmam gerektiÄŸini hissediyorum. baÄŸlam, 24 yaşındayım, kadın, Haziran 2025’te mezun oldum.
muhtemelen depresyonum artıyor ama kendimi tam bir başarısızlık gibi hissediyorum. Hayatta olmak istediğim yerde değilim.
Şu anda 6 bin borcum var, hâlâ ailemle yaşıyorum ve bir sonraki duyuruya kadar arabasızım. Kız kardeşlerimin yardım etmesine ve arabasını kullanmasına sevindim ama kendimi bağımlı, sıkışmış bir çocuk gibi hissediyorum.
Bir matbaada müşteri hizmetleri temsilcisi olarak tam zamanlı bir işte çalışarak saatte yalnızca 20 dolar kazanıyorum. Nefret ettim. Hiçbir zaman iyi bir iş çıkarmadığımı ve sürekli güvenceye ihtiyacım olduğunu hissediyorum. 40 dakika boyunca işe gidip geldiğimden ve her zaman sürekli yorgun olduğumdan bahsetmiyorum bile.
30 mg prozac kullanıyorum ve şu anda her 2 haftada bir terapiye katılıyorum, ancak değişimden ve kendimi engellediğim ve kendimi sabote ettiğime dair bilinmeyenden derinden korktuğumu hissediyorum.
Grafik tasarım mezunuyum ama o 5 yılın zaman kaybı olduğunu düşünüyorum. Bu sektörde olmak istediğimi sanıyordum ama hiç de rekabetçi olmadığımı ve etrafımdaki herkesten sürekli aşağılık hissettiğimi fark ettim. bu aynı zamanda sanatımla ilgili aşağılık kompleksime de yol açıyor ve hiçbir zaman mükemmel olamayacağı için sanat yapmaya artık hevesim kalmamasına neden oluyor.
Benlik saygımı artırmaya neyin yardımcı olacağını bilmiyorum. Kendime olan derin nefretimin benim çöküşüm olduğunu düşünüyorum ve sonuçların gerçek zamanlı olarak düşüşünü izliyorum.
belki de sadece bağırmaya ihtiyacım vardı. ama belki birisinin bana tavsiyesi vardır. Deneyimimin beni nereye götürebileceğinden veya kaygı/düşük özgüven sorunları olan birine yardımcı olacak bir şey olup olmadığından emin değilim.
Etiketler:
4 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
early 20s with debt, low pay and living with parents is actually super normal right now, most of us are stuck like that and feel like crap about it, its just insanely hard to move forward with how things are
You’re not alone. Im dont really practice much art but i felt the same when i compared my work to others.
So something thats helped me to simply take pride in it even if you feel like its as good as others. If you take pride in something you naturally improve because you start to care about the quality of your work
In your case, Love your art for the sake of it being yours, its a testament that you exist in this world. That you can envision, organize and create something purely from your own mind and hands. Thats impressive enough on its own.
You are not alone, why did you get into graphic design originally and since you have described a lot of stuff that drains your cup; what do you do that refills your cup?
Maybe you just needed to rant. You sound like you know what you’ll like your ideal life to be. You are probably scared to make a jump or can’t even imagine a jump.
When you describe yourself this way, are you talking about a pattern you’ve observed, or a story that formed after a few difficult outcomes?