Aslında ne istiyorum?

"Yakın zamanda ITBP’ye polis memuru olarak katıldım ve ÅŸu anda eÄŸitim alıyorum. Ancak kıdemli subaylarıma baktığımda bir kopukluk duygusu hissediyorum; dışında çok az bilgi veya ilgiyle, tamamen zorla çalışmayla tüketilmiÅŸ görünüyorlar. Buradaki pek çok insanın tutkudan ziyade finansal zorunluluk nedeniyle katıldığını ve bir kıvılcımı olanların bile ruhlarının katı disiplin yüzünden ezildiÄŸini gözlemledim. Sanki bir kafese giriyormuÅŸum gibi hissediyorum. MaaÅŸ iyi olsa da kendime verdiÄŸim sözler aklımdan çıkmıyor. Teknolojiyi seviyorum ve her zaman bir B.Tech peÅŸinde koÅŸmayı hayal ettim, ancak finansal kısıtlamalar beni buraya yönlendirdi. Eninde sonunda bu hayata alışacağımdan, kafesteki bir ‘evcil hayvan’ gibi olmaktan, herkes gibi tutkumu ve kimliÄŸimi kaybetmekten korkuyorum. Sadece memur seviyesindeki rollerin bir yaÅŸam kalitesine sahip olduÄŸu anlaşılıyor. Kafam iyice karıştı. Bu benim ilk iÅŸim ve hayatın bu kadar dramatik bir ÅŸekilde deÄŸiÅŸtiÄŸini kabul etmekte zorlanıyorum; evden uzakta, sevdiÄŸim insanlardan ve tutkularımdan uzakta. Bunun nedeni profesyonel hayata yeni baÅŸlamam mı, yoksa kaçırdığım bir ÅŸeyler mi var? Evlerinde aileleriyle vakit geçiren, bisiklete binen veya geceleri oyun oynayan insanları gördüğümde baÅŸarısız olduÄŸumu hissediyorum. Hayatımın onlarınki gibi olması gerektiÄŸini hissediyorum."