Şubat 18, 2026
Nasıl ilerleyebilirim?
24, sanki hayatımı boşa harcamışım gibi hissediyorum ve bu çıkmazdan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum
Bu duyguyu nasıl tarif edeceğimi bile bilmiyorum, bu yüzden ne olduğunu anlatacağım.
Uyuyakaldım ve işe alım toplantısını kaçırdım (yeniden planlandı ama yine de kendimi kötü hissettim). Günün çoğunu işim ve sözleşmem konusunda kaygılı geçirdim, İK ile konuştum ve durumun düşündüğüm kadar kötü olmadığını fark ettim. Hala emin değilim ama muhtemelen para için alacağım.
Ailemle yaşıyorum ve açıkçası yeniden 15 yaşındaymışım gibi hissediyorum. Bütçelerden, hedeflerden, evlerden, erken emekli olmaktan bahsediyorlar; bunların hepsi güzel şeyler, ama pek de öyle gelmiyor Benim hayat. Sanki sürükleniyormuşum ve başkalarının benim adıma karar vermesine izin veriyormuşum gibi geliyor.
Ayrıca muhtemelen porno bağımlısı olduğumu da fark ettim. Stresli olduğumda, bunaldığımda ya da kaçmaya çalıştığımda bunu kullanıyorum. Bunun varsayılan bir başa çıkma mekanizması haline gelmesinden nefret ediyorum.
Sonra eski üniversite atletizm takımımın sayfasını kontrol etme hatasını yaptım. Artık ulusal sıralamada yer alıyorlar. Benim yaptığım etkinliklerin aynısını yapan bir adam rekorlar kırıyor ve onun hakkında yazılar yazılıyor. Benim yapamadıklarımı yarı zamanda yapıyor. Ağlamaya başladım. Sanki başka birinin benim sahip olmam gereken hayatı yaşamasını izliyormuşum gibi hissettim.
Artık zirveye ulaştığım ya da daha kötüsü, başlangıçta hiçbir şey olmadığım hissinden kurtulamıyorum. Kardeşlerim daha iyi durumda. Eski takım arkadaşlarım ilerlemeye devam ediyor. Hâlâ evdeyim, sıkışıp kaldım, emin değilim ve kendimle ilgili hayal kırıklığına uğradım.
Yıllarımı boşa harcamışım gibi hissediyorum. Sanki bir şeyleri düzeltmek için çok geçmiş gibi. Sanki bir daha asla rekabet edemeyeceğim, finansal olarak asla özgür olamayacağım, asla olacağımı düşündüğüm kişi olamayacağım gibi.
Şu anda kendimi… değersiz hissediyorum.
Buraya gelip gerçekten bir çıkış yolu bulan var mı?
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’m not amazing at giving advice but I’ll try. Whats good is that you have a job, so that’s a pretty good starting point even if you live with your parents. If you live in the US then I don’t blame you for living with your parents. It’s much more stable and great for your finances (even if you have to pay some rent).
Also, you’re 24. You have decades of life ahead of you; plenty of time to get your life together. It’s been said a million times but comparison is the thief of joy. I also struggle with this so don’t feel alone in that regard. My point is that theres plenty of time to become the ideal “you”. You might as well start slowly now/soon instead of doing nothing and thinking of what could be.
Again, it’s much easier said than done, but the concept is still there. You have time to figure stuff out. It might be a good time to evaluate *where* you want to be in life and then set goals and see what you can start on now. Even if they’re very small steps. I like the idea that every time you do something beneficial (even very small) you get 1% better. Doing something small every day makes you 1% better every day. Do that over the course of a year, I’m sure you can make nice progress. Try evaluating your goals then looking at your options
I hope this helped you a little. I’m sure someone else will have better advice but I figured I’d try
I’ve had moments where I felt so behind it physically hurt. Watching friends move forward while I felt stuck. I’ve watched classmates get better jobs, better pay, better everything, and thought, “What the hell did I do wrong?” even when I couldn’t actually name anything. I’ve broken down over it too. Cried in places I’m embarrassed to admit. Slept way too long because I didn’t want to deal with the noise in my head. But we’re not supposed to have it all figured out at 24.
What helped wasn’t some big motivational speech. It was realizing I was treating life like a competition I was losing instead of something I’m actually living. I was tired of hating myself. I realized beating myself up wasn’t making me better, it was just draining me.
You have a job offer. You’re aware of your coping habits. You’re thinking about your direction. Your teammate’s success doesn’t cancel yours. Your brothers doing well doesn’t subtract from your timeline. Introspection is the beginning. I started from there. I stopped trying to fix everything at once and just sat with the uncomfortable truth that I wasn’t happy with how I was living. Life has never been linear; we can always return to what we love, what we care about, and what we once thought we could achieve. Keep moving. Your worth comes from how you see yourself and the standards you set.