28 milyon kişi bu yılın sonuna doğru işini kaybetmek üzere, 2 yıldır iş arıyor, üniversiteye gitmiyor, eve geri dönme baskısı altında

Diğer otomobil şirketleri için üçüncü taraf parçalar üreten bir otomobil fabrikasında 28 MI’da çalışıyorum. Bunu son 2 1/2 yıldır yapıyorum ve korkunçtu. Bazen haftanın 7 günü, günde 10 saat çalışıyorum, gece yarısına kadar çalışıyorum, rastgele hafta sonları, şirket aşırı derecede zehirli ve fiziksel ve zihinsel sağlığıma büyük zarar veriyor.

Geçen ay şirket fabrikamı kapatacağını ve bir yıl içinde tüm işleri ülke dışına taşıyacağını duyurdu. 2 yıldır iş arayıp bulamamak benim için daha da yıkıcı. Cehennem gibiydi. Hayatım boyunca kendimi hiç bu kadar depresif ve yalnız hissetmemiştim.

Seçeneklerimin sadece ailemin yanına dönmek olduğu bir noktadayım (ki bu hiç de kötü bir şey değil) Hayatımı baştan sona sıfırlamam gerekiyor. Bu şekilde devam edemem. En büyük endişem iş bulamamak, ailemin yanında sıkışıp kalmak ve daha da geride kalmak. Okula geri dönmeyi planlıyorum, ne olacağını henüz bilmiyorum. Hala bunu çözmeye çalışıyorum.

Okula giderken iş bulamazsam ailemin evine nasıl geri döneceğim? Yarı zamanlı bir iş bile. Bu beni deli ediyor. Bu işi bırakırsam ya da başka bir şeyi güvence altına almadan önce kaybedersem, fena halde mahvolacağımdan endişeleniyorum. Ekonominin durumu nedeniyle eve geri dönme ve mezun olsam bile iş bulamama konusunda aşırı paranoyak oldum.