Şubat 6, 2026
20’li yaşlarımın başlarını boşa harcamakla nasıl başa çıkabilirim?
Üniversiteye girmeden önce daima akademik olarak başarılı oldum. Ve o zamandan beri pek çok şey yüzünden odağımı tamamen kaybettim: cehalet, istismarcı ev halkı + narsist anne, aşırı sığınma, disiplin eksikliği ve geleceğe dair somut bir vizyonun olmaması, depresyon, izolasyon, acınası olmak (bazen öyleydim).
Şimdi 24 yaşındayım, birkaç gün içinde neredeyse 25 yaşındayım, bilgisayar bilimleri alanında önlisans diploması aldım ve depresyonum sırasında diploma almaya gittim, tamamlamak için 1,5 yılımı kaçırdım. Bu arada mevcut durum nedeniyle kariyerim felakete gitti.
Pişman olamam ama bunca yılı bir hiç uğruna harcadığımı düşünüyorum. Gurur duyacak ya da söyleyecek hiçbir şeyim yok "bu hayatımın o yıllarını aldı". Ancak o kadar korunaklı/zehirli bir evdeydim ki, ilk kez 21 yaşımda özgürce evin dışına çıktım. Son yıllarda bana sürekli psikolojik tacizde bulunan annemle ve babamla sürekli kırgınlıklar yaşıyordum.
3 yıllık terapiden sonra ve sonunda 25 yaşıma ulaştığım için bu yıla kilitlendim, kendimi çok geride hissediyorum ve başka ne olduğunu bilmiyorum. Daha iyi hissetmek istiyorum, sanki daha fazla kontrole ve özgüvene sahipmişim gibi?
Ehliyetim yok (3 ders eksik + bir tane almak için pratik yapıyorum), banka hesabımda 2,5 bin (bazıları yatırılmış), alanım dışında yarı zamanlı iş (şu anda iş arıyorum), portföy yok (bu yıl bir tane inşa ediyorum). Hiç erkek arkadaşım olmadı:"D, birkaç arkadaşım var ama internet üzerinden çalışıyorum (bu yılın sonuna doğru üniversiteme geçmem pek akıllıca bir karar değil). Ağ kurma yok ve berbat işlerde sadece birkaç yıl müşteri deneyimi var. Kemerimin altında hiçbir şey yok. Derecemi sürekli sorguluyorum çünkü yapmak istediğim şey bu değildi. Aslında ben sadece matematiğin problemleri çözmek için kullanıldığı iyi maaşlı bir iş istiyordum, bu uğruna savaşmak istediğim bir şey değildi. Gerçekten hayal kırıklığına uğradım çünkü hiçbir şey başaramadım. Ruh sağlığım ve tükenmişliğim nedeniyle diplomamın gidişatı dağınık.
Diplomamın bir hata olduğunu, yıllarca boşa harcandığını, kendime hiçbir şey yapmadığını düşünemiyorum. Eşyalarımla 1’er 1 uğraşıyorum ama pişmanlık ve utançtan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. Terapi bir seçenek değil (atm ile işim bitti). İnsanların dövüş sanatları dersleri/spor salonunu önerdiğini gördüm, bu da benim bir sonraki adımım, ancak pişmanlık yıllardır yaşadığım bir şey.
Etiketler:
4 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Reading this, I feel like the story here isn’t “wasted years” so much as a long stretch where your life was tightly constrained, and only recently did you get real room to move. When that’s the case, progress rarely looks clean or impressive, even if a lot is happening quietly underneath.
It seems to me that growing up oversheltered and under psychological pressure delays things other people get to practice earlier, like experimenting, building confidence, or feeling ownership over choices. That delay can make your path look messy on paper, but I don’t believe it means those years were empty or pointless.
I also get the sense that a lot of the regret comes from comparing your timeline to people who had freedom and stability much earlier. That comparison can make anyone feel late, even when they’re really just entering the first phase where choice and agency are genuinely available.
People place way too much emphasis on arbitrary life stages. There’s very little difference between early and mid-twenties! You’re super young, of course you don’t feel like you’ve accomplished much yet; you’re just getting started.
Interestingly, I’m in my late 20s and have never had a steady girlfriend (I’m lesbian), can’t drive, and live with my family! I don’t view any of that as a bad thing. But I also have a career I really love, and celebrate every win. I have a lot more to do, and so do you!
As an old man, I don’t remember much of the 1980s – without having any regret or shame, as things have turned out to be pretty good overall.
OP, at 25, you will have been an adult for 7 years – which is 14% of a typical active adult lifespan. And what you do with the next 86% is what’s most important. You may not be as far along as you’d prefer, but it doesn’t seem like you’ve done anything that will be a huge negative going forward.
Just keep going ! I didn’t waste my 20’s and I’m still broke !