Hayatımla ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yok.

Hayatımda ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok. Genç olduğumu biliyorum ama bazı günler zor oluyor ve her şeyden çok biraz rehberlik arıyorum. 16 yaşında evde eğitim alırken madencilik sektöründe tam zamanlı çalışmaya başladım. 2023 baharında mevsimlik olması nedeniyle parça satıcısı olarak yarı zamanlı işe girdim ve madencilik işi için Sağlık ve Güvenlik Temsilciliğine terfi ettim. Geçen yıl kışın hostes olarak çalıştım ve son birkaç yıldır çalıştığım madencilik şirketinin ofisinde işler yavaşken çalışıyorum. Bu yüzden birden fazla çalışma ortamı deneyimledim. Süper zeki bir çocuk olduktan ve devlet okulunda geçirdiğim süre boyunca başarılı olduktan sonra 18 yaşında bana DEHB teşhisi konulduğunu söyleyeceğim, bu yüzden şok oldu. Ancak 8. sınıfta evde eğitime zorlanmak notlarımı tamamen mahvetti, okulda çalışma ihtiyacı hissetmedim, sanki acil bir durum yokmuş gibi (son teslim tarihinin okul yılının son haftası olması da buna yardımcı olmadı). En iyi notlara sahip olmasam da mezun oldum. (Notlarım için DEHB’yi suçlamıyorum, bunların çoğunun kendi zaman yönetimim ve bunu yapmamamın kişisel nedenleri olduğunu biliyorum, ancak buna katkıda bulunduğuna inanıyorum.) Yükseltmem gerekiyordu ve bu çevrimiçiydi, bu yüzden benim için çok zordu ve yükseltmem gereken her iki derste de başarısız oldum. Ancak hala ne yapacağımı bilmiyorum. Eskiden veteriner, diş hekimi ya da yazar olmayı arzuluyordum ve hatta bir noktada beyin cerrahı ya da avukat olmayı çok istiyordum (bir noktada büyük hayallerim vardı hahaha) ama şimdi bilmiyorum, insanlara sadece güvenli bir yere gitmek istediğimi söylüyorum. Bunun doğru olduğunu düşünmüyorum ama gördüğüm ya da çevremde bulunduğum bazı şeyler nedeniyle işime ve işlerin güvenli ve sorumlu bir şekilde yapılmasını sağlamaya dair çok güçlü hislerim var ve bunu seviyorum. Madencilik şirketinde babam için çalışmama yardımcı oluyor, ancak kendisi şimdiye kadar çalıştığım en sert adam, hiçbir şey için çalışmadan her şeyi almamı istemiyor ve bu yüzden onu çok takdir ediyorum. Annem tam zamanlı (tam yıl) bir pozisyon bulma konusunda peşimden geliyordu ve haklı olarak da öyle ama elimde değil ama şimdi işimde kalmak istiyorum. Sanırım rahatladığım için ama hayatıma devam etmekten korkuyorum. Sonunda nefret ettiğim bir şey için çok fazla borca ​​girmek istemiyorum. Ve notlarım iyi değildi, dolayısıyla iyi bir okula ya da herhangi bir kursa girmek çok zor çünkü gerekliliklerin çoğunu tam olarak karşılayamıyorum. Tanıdığım neredeyse herkesin hayatı planlanmış ya da en azından öyle görünüyor. Küçük bir kasabadan olduğum için benimle birlikte büyüyen pek çok insan şu anda bankada ya da hastanede çalışıyor ya da en azından kariyer planları varmış gibi görünüyor. Erkek arkadaşım (21) zaten okulunu yarıda bıraktı ve ben burada hiçbir fikrim yokmuş gibi oturuyorum ve kimden tavsiye isteyeceğimi bilmiyorum, bu sadece bana ders vermeyecek ya da bana bu konuda endişelenmek için çok genç olduğumu söylemeyecek. Peki tüm bunlarla ilgili olarak dikkate almam veya düşünmem gereken bir şey var mı? Lütfen bana bunun mantıklı olup olmadığını söyle, saat gecenin 3’ü ve bunu yazarken yoruldum.