23 yaşındayım, işsizim, nefret ettiğim bir bölümü bitiriyorum, şimdi ne yapacağım?

Yirmili yaÅŸlarımı boÅŸa harcadım ve henüz 30’umda bile deÄŸilim. Ä°ÅŸim yok ve annemin evinde yaşıyorum. 22 yaşındayım, 23. doÄŸum günüm yaklaşıyor, ancak zaten zamanımı boÅŸa harcadığımı ve yetiÅŸkinlere yönelik tüm bu ÅŸeyleri yapacak bilgi veya beceriye sahip olmadığımı hissediyorum.

Temelde zengin insanlara tasarım ve yapay zeka kursları satan bir startup olan bir akademide çalıştım. Patronumla ciddi bir sorunum olduğu için ayrıldım. Her gün stresli ve depresyondaydım çünkü her şeyin birazını yapıyordum: yönetim, öğretmenlerin programlarını yönetmek, hem çevrimiçi hem de yüz yüze müşteri hizmetleri, yüz yüze derslere yardımcı olmak ve hatta ofisi temizlemek gibi aptalca şeyler.
Öfkeyle istifa ettim ve üç aydır iÅŸsizim. Venezuelalıyım ve bu da uzun süre iÅŸsiz kalmayı daha da zorlaÅŸtırıyor. Annem iÅŸ bulmama yardım etmeye çalışıyordu ve ÅŸimdi ben bir ÅŸeyin – herhangi bir ÅŸeyin – önüme çıkmasını bekliyorum. Bu arada iÅŸletme alanında lisans eÄŸitimimi tamamlıyorum.

Hayatımın kulaÄŸa o kadar da kötü gelmediÄŸini biliyorum, ama dürüst olmak gerekirse, YÖNETÄ°MDEN NEFRET EDÄ°YORUM, MÜŞTERÄ° HÄ°ZMETLERÄ°NDEN NEFRET EDÄ°YORUM – insanlar sadece aptal deÄŸil, aynı zamanda bilgiçlik taslayan ve dayanılmaz – ve son olarak… Bu kadar tembel olduÄŸumdan ve ÅŸansım varken illüstrasyonu ciddiye almadığımdan nefret ediyorum. Telefonumu, grafik tabletimi ve bilgisayarımı komisyonla almayı baÅŸardım ama herkes gibi benim de bir kariyerim ve istikrarlı bir iÅŸim olması gerektiÄŸi için vazgeçtim. Grafik tasarım ya da görsel sanatlar okumaya maddi gücüm yetmiyordu ve animasyon hiçbir zaman bir seçenek olmadı.

Pratik eksikliğinden dolayı artık eskisi kadar hızlı çizemiyorum ve bir zamanlar illüstrasyon yaparken sahip olduğum özgüvene de sahip değilim. Uzman değilim, yakını bile değilim ama bunu akıcı ve sorunsuz bir şekilde yapabildim. Şimdi yapamam.

Kısacası ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok, çünkü açıkçası Tanrı’nın ya da herhangi bir ilahi varlığın aniden borazan ve arplarla kapıma gelip ihtiyacım olan çözümü bana vermesini beklemeye dayanabileceÄŸimi sanmıyorum. Zaten bir özgeçmiÅŸim var ama her ÅŸeyden çok stajyere benziyorum.

Maddi açıdan anneme, kayınbiraderime ve kız kardeşime bağımlı olan 23 yaşında bir çocuk olmaktan gerçekten nefret ediyorum. Ben bir devlet üniversitesine gidiyorum, dolayısıyla yönetim eğitimim için hiçbir ücret ödemediler.

Kısacası… ÅŸimdi ne yapacağım?