Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Geleceğim
Merhaba, şu anda 8. sınıftayım (Avrupa'da liseden önceki yıl) ve hayatımda nereye gideceğime karar vermem gerekiyor, kamyon şoförü olmak istiyorum çünkü kolay görünüyor (insanlar...
İyileşmeden kariyer yoluna, vücutta daha fazlasına nası...
MERHABA! Yani hayatım boyunca zihinsel ve biraz da fiziksel sorunlar yaşadım ve artık bir yetişkinim! Yani hem işe ihtiyacım var hem de işin bana iyi geleceğine inanıyorum. Sorun şu ki tam...
25 yaşındayım, muhtemelen doğru yolu buldum (hemşirelik...
Merhaba millet. Şu anda hayatımın nasıl gittiğine dair bazı tavsiyeler arıyorum. Liseden ilk mezun olduğumda oyunumun zirvesindeydim; çok sayıda üniversite kredim ve üniversite masraflar...
Başarısızlık korkusuyla
38 yaşındayım, evli, 3 çocuk babasıyım. Derecem yok, çok fazla yeteneğim yok ve ADD'm var. Çalışma hayatımın çoğunda tıp/hastane alanında çalıştım. Geçtiğimiz Kasım ayında, b...
Başarılı olmak için kendinize güvenmediğinizde nasıl ...
Ben (27K) kendime güvenme konusunda gerçekten zorlanıyorum ve çoğu zaman başarısız olacağımı varsayıyorum, bu yüzden hiçbir şeye başlayamıyorum. Ben otizmliyim, muhtemelen DEHB'm de v...
Ne yaşadım?
Bu yüzden deneyimleri açıklama veya yazma konusunda pek iyi değilim ama bu çılgın deneyime bazı cevaplar aramam gerekiyor. Yaklaşık bir ay önce, 3 cm'lik holografik bir dikdörtgen odama u...
İstemediğim bir hayata alışmaktan korkuyorum
Yetişkin hayatıma yeni başladığımı hissediyorum ve açıkçası korkuyorum. Her gün işe gitmek için erken kalkıyorum ve iş arkadaşlarımın bu rutine çoktan alışmış olduğunu görü...
ek kariyer?
Ben bir yönetmen/film yapımcısıyım ve prestijli bir programdan sinema alanında Güzel Sanatlar Yüksek Lisans derecesine sahibim. Elbette bu dereceyi iş imkanları için değil, sanatçı olara...
Hayatımı mahvetti, ciddi tavsiyeye ihtiyacım var
Kendimle pek fazla bir şey yapmadım, 50'li yaşlarımın başındayım ve çevrimiçi bir üniversiteden diploma aldım, evde ailemle yaşıyorum, oldukça depresyondayım ve iş bulmaya çalışıy...
30 yaşında olduğuma inanamıyorum. 6 saat 5 gün, saati 1...
Hayatımdan keyif almazken nasıl tatmin olmuş hissedebilirim?
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.