Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Karar Felci, Lütfen Yardım Edin
Herkese selam. Geçen yıl Japonya'da İngilizce öğreten bir balonun içinde yaşayan bir Psikoloji Lisans Uzmanı ile 24 milyon kişi burada. Güzeldi ama okula geri dönüp kariyerime yeniden baş...
Yaşam amacı nasıl öğrenilir
Merhaba arkadaşlar. Bu alt sınıfta yeniyim. Yani 20'li yaşlarımın başındayım ve birkaç yıldan beri çalışıyorum. Teknolojiyle ilgileniyorum ve bu alana akışla yeni girdim. İlgilendi...
Yardıma ihtiyacım var
Tamam, haziran ayından beri okuldan uzaktım ve üniversitenin bana göre olmadığına karar verdim. Annemi daha fazla borca sokma fikrinden hoşlanmıyorum çünkü maddi olarak yardım edebi...
23M, B.Com Mezunu ve 1 Yıllık Muhasebe Deneyimi — Kariye...
Herkese merhaba, 23 yaşındayım, Hindistan'ın Mumbai şehrinden geliyorum. B.Com'umu 2023 yılında tamamladım ve yaklaşık bir yıllık Muhasebe Asistanı deneyimim var. Şu anda kariyerim iç...
Hayat tavsiyesi
Herkese selam. Eğer 40 yaşında hayatınıza sıfırdan başlamak zorunda kalsaydınız hangi beceriyi edinmeye giderdiniz? Akademik yeterliliğim yok, ancak bir miktar iş deneyimim var (son doğru...
Kayıp
Lisans diplomam var, yurt dışına gittim ve Güney Kore'de İngilizce öğretmenliği yapıyordum. ABD'ye geri döndüm ve New York'a taşınıyorum. Reddedildikten sonra reddedildi. 16 yaşımdan b...
26 yaşında, engelli ve zorlu yaşam koşullarında ne yapa...
Merhaba, Orak Hücre adında bir iç engelim olduğu ve annemle benim hayatımız 10 yaşımdan beri kökünden sökülmüş olduğu için bazı şeyleri çözmeye çalışıyorum. Çocukluğumdan ber...
Kafası karışmış
23M. Bilmiyorum, kendimi sıkışmış hissediyorum. Veri analisti olmaya hazırlanıyorum. SQL ve Excel'de oldukça iyiyim ve şu anda staj arıyorum. Hala ele alınacak çok şey olduğunu biliyorum...
Eğitimde çalışmak beni hayatımın geri kalanında yoksu...
Yasal Uyarı: ABD'den değilim, bu nedenle hikayemin bazı kısımları hiçbir anlam ifade etmiyor gibi görünüyorsa nedeni budur. Burada sistem biraz farklı işliyor. bir noktada benim için ço...
25M, buradan nereye gideceğimizi kaybettik.
Yakın zamanda 25 yaşına girmiş, yalnızca kendi adıma Lise Diplomasına sahip bir erkeğim. 2020 yılında mezun oldum ancak tüm salgın ve ailemin bağışıklık sisteminin zayıf olması ned...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.