19f, ne yapacağımı bilmiyorum, hiçbir şey yapmadan vakit harcıyorum

Merhaba reddit! Özetlemek gerekirse.. Ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Gençken mangaka olmak ve geçimimi sağlamak için anime yazıp çizmek istiyordum. Bu fikir, göçmen ailem tarafından bana sadece 3 geleneksel seçeneğe sahip olduğumu söyleyerek reddedildi: doktor, avukat veya mühendis. Bunu istemedim, bu yüzden her şeyi denedim. Orta yaş krizim, 13 yaşımdayken, başka bir şey bulamazsam doktor olmam gerektiğini fark etmemle başladı. Çalışmak, para kazanmak ve bunu hobi olarak yapmak istiyordum, dolayısıyla aslında çalışmıyordum. Düşündüm ki… oyunculuk benim mesleğim. Değildi. Bundan hoşlanmadım. Oyun youtuber’ı olmayı denedim ama oyun oynamayı sevmediğim ortaya çıktı.

Denediğim sadece 2 şey olduğunu biliyorum ama işte buradayım. Üniversitemin ilk dönemini bitiriyorum. Tıp fakültesine artık girmemin mümkün olmadığını düşünerek 2.8 not ortalaması ile bitirdim. Terapistim beni zihniyetten uzaklaştırdı ve bunun beni bu kadar kötü etkilemesinin nedeninin ne yapacağımı bilmemem olduğunu fark ettim. nereye gideceğimi bilmiyorum. ne deneyeceğimi bilmiyorum.

biraz arka plan..şarkı söylemeyi seviyorum. Profesyonel değilim ama iyi olduğum söylendi. Japoncayı kesinlikle seviyorum. Çok iyi konuşamıyorum ama dili öğrenmek bana huzur veren bir şey. Tavsiye vermeyi de seviyorum çünkü insani duyguların karmaşıklığını seviyorum. Duygular hissedilir ve daha önce hiç anlaşılmamıştım. İnsanların benim daha önce hissettiklerimi hissetmelerine yardımcı olacak bir çalışma yaratmak beni tatmin edecek bir şey.

tek bildiğim, müzik dinlediğimde, özellikle Japonca dinlediğimde, müziğin ihtiyaçlarınıza göre yorumladığınız bir şey olduğu ve benim vizyonumu mükemmel bir şekilde tanımladığı. Japoncayı seviyorum çünkü yaygın olarak anlaşılmayan bir dil, neredeyse sizin yorumunuza kalmış kelimeler gibi ama benim durumumda, İngilizce’de utandırıcı olabilecek fiziksel kelimeler.

yani şöyle diyebilirsiniz: neden sadece japon müziği söyleyen ve müzik videoları hazırlayan bir sanatçı olmuyorsunuz? harika bir fikir.. sadece kendimi bunu yaparken görmüyorum. Benim en büyük seçeneğim şu; parayı çok önemsiyorum. Yaptığım işte en iyisi olmam gerekirdi. ya değilsem? akademik değil. Akademik yol en güvenli yoldur.. ama mutlu olmayacağım. üstelik… ben siyahım. “Irkın hiçbir alakası olmadığını” biliyorum, hayır. öyle. Japonya’da sadece Japon müziği söyleyemem ya da genel olarak söyleyemem. ilk soru “ama senin siyahın..??”

Yetişkinlerin dünyasında sadece 2 yaşında olduğumu biliyorum ve bunu çözmek için her zaman zamanım var. Yarın cevaba ihtiyacım olmadığını anlıyorum. ama sanki kendim için hiçbir şey yapmıyormuşum gibi hissediyorum. Bu hayali desteklemek için daha erken bir şeyler yapmam gerekiyor. nereye gidiyorum? ne için çalışıyorum?… bilmiyorum.