Amaçsızdım.. Uyandım ve Korktum

Herkese merhaba,

Ben (26m) CS Doktora programında ikinci yılımı bitiriyorum. Bir nevi tesadüf eseri buraya geldim. Çocukken hiçbir tutkum/hobim olmadı.

Ãœniversiteye gittiÄŸimde bir matematik profesörü şöyle dedi: "Hey! matematik yapmalısın" ben de öyle yaptım. Bir nevi onu seviyordum ama bunda hiç bu kadar iyi olmamıştım. Üçüncü sınıfta COVID vurdu ve ben bir madde bağımlılığı sorununa girdim ve belki psikoz (?) Jüri çıktı. Åžanslıyım ki iÅŸler daha kötü sonuçlanmadı. Hâlâ bu çaÄŸdan kalan pek çok travmayla uÄŸraÅŸtığımı düşünüyorum. Hayatımı ve saÄŸlığımı tamamen mahvettim. Bu sıralarda çok yakın bir arkadaÅŸ edindim ve o da DS’de MS’e doÄŸru ilerliyordu, ben de aynısını yapmaya karar verdim. Ne yapmak istediÄŸimi bilmiyordum ama devam etmem gerektiÄŸini biliyordum. Aynı zamanda yarı zamanlı veri analisti olarak iÅŸe girdim.

Ä°lk dönemimde okulun CS’deki doktora programına hazırlandım. BaÅŸvurmadım, profesörüm bana sadece bir kontenjan ve fon teklif etti. O zamandan beri hayat tam bir saçmalık oldu. Hep ders veriyorum, hep ödev yapıyorum, hep çalışıyorum ve yıllardır tükenmiÅŸ durumdayım. Ä°ÅŸim yüzünden o kadar su altında kaldım ki yıllardır hiçbir ÅŸey hissedecek ya da düşünecek zamanım, yerim ya da enerjim olmadı.

Tekrar kendi hayatıma uyanıyorum. Bir çeşit ayrıştırıcı sis kalkıyor ve üzerinde bulunduğum yoldan korkuyorum. Akademide bir gelecek görmüyorum ama şu anda endüstriye girmenin ne kadar zor olduğunu biliyorum.

Kelimenin tam anlamıyla bu hayata son 2 hafta içinde doğmuşum gibi hissediyorum ve bunun benimle *hiçbir ilgisi* yok, ama aynı zamanda kendim hakkında tek bir lanet şey de bilmiyorum çünkü tüm bu zaman boyunca en az dirençli yolu seçtim.

Akıl hastalığım ya da bir tür nörolojik farklılığım olduğundan neredeyse eminim ama psikiyatristim ve terapistim bundan çok şüpheli. Bana her şeyden çok travma geçirdiğimi söylüyorlar. Bunun nasıl düzeltileceğinden emin değilim. Yıllardır bir çeşit ritim bulmaya çalışıyorum.