Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve geliÅŸmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eÄŸer hayatımı bir köpeÄŸe benzetiyorsam en azından iÅŸlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir ÅŸey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduÄŸunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiÄŸim ÅŸey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduÄŸunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme raÄŸmen neden her zaman yalnız olduÄŸumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuÅŸ ve geliÅŸme isteÄŸim yokmuÅŸ gibi felç olduÄŸumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
CS'yi sadece para için yaptığım için pişmanım
23 yaşındayım, üniversiteyi bitirmek üzereyim ve yazılım mühendisliÄŸini, kodlamayı veya teknolojiyi kesinlikle küçümsediÄŸimi fark ettim. Sadece diploma aldığım için önde olacağımÄ...
Hiçbir tutkum ve çok çalışma isteğim yok :(
Bu daha çok bir söylentiye ya da içimi dökmeye benziyorsa beni bağışlayın ama gerçekten tavsiye arıyorum, açık ya da sert olsa bile her türlü tavsiye yardımcı olacaktır. Ben(19 K) ha...
Buradan nereye gideceğim…
20 yaşındayım ve henüz hiçbir şey başaramadım. Motivasyonum yok, hala ailemle yaşıyorum, sosyal hayatım yok, henüz bir işim olmadı ve şu anda bu konuda çalışmama rağmen hala liseyi ...
İşimi kaybettim, şimdi neye başvuracağımı bilmiyorum
Yakın zamanda işimi kaybettim ve şimdi ne yapacağımı bilmiyorum bu yüzden birisinin bazı fikirleri olacağını umuyorum. Yirmi yıldır muhasebe/defter tutmada çalışıyorum ve 40'lı yaşl...
Ne yapmak istediğim hakkında hiçbir fikrim yok
Merhaba 23 yaşındayım ve beni her şeyden çok strese sokan bir kariyer için gelecekte ne yapmak istediğimi her gün düşünüyorum, gerçekten hiçbir tutkum yok ve pek akıllı değilim ama yi...
26A, Hayatta KaybolmuÅŸ Hissetmek
Herkese merhaba, buradaki ilk mesajım. Ben 26 yaşında bir erkeğim ve kendimi biraz kaybolmuş hissediyorum ve 'geride kaldığım' için hayal kırıklığına uğradım. Mühendislik diplomamda z...
Elimden gelenin en iyisinin yeterli olmadığını hissediyo...
6 ay önce mezun oldum ve mezun olduğum ay radyal teknisyen olarak işe başladım. İşimde çok çalışıyorum ve çok çaba harcıyorum ama hiçbir zaman istediğim gibi başarılı olamıyorum....
Kariyer Pivotu - depresif
M27 - Yakın zamanda bankacılık/finans alanında analist olarak görevimden ayrıldım. Ben melezdim; haftada 2 gün ofisteydim, diğer 3 günü evdeydim. Uzaklık muhteşemdi. İşimin çoğunu hal...
Üniversiteden alınan sertifikalar gerçekten faydalı mı?
Üniversitemden aldığım çok fazla sertifika var ama her zaman sadece iyi işler bulmak için çalışan diplomaları duyduğum için İletişim diploması alıyorum ve özellikle çevremdeki yer...
KaybolmuÅŸ ve maÄŸlup olmuÅŸ gibi hissetmek 25F
Kendimi bildim bileli mutsuzum ve bunun nedenini ve bundan sonra ne yapacağımı çözmeye çalışıyorum. Mutlu bir çocukluk hatırlamıyorum. Pek çok sağlıksız aile dinamiği vardı ve ben d...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.