Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve gelişmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eğer hayatımı bir köpeğe benzetiyorsam en azından işlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir şey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduğunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiğim şey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduğunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme rağmen neden her zaman yalnız olduğumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuş ve gelişme isteğim yokmuş gibi felç olduğumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Şu anda 3 seçenek arasında sıkışıp kaldım: kalbim, a...
Şu anda kendimi çok sıkışmış hissediyorum. Biraz arka plan: Ben genç bir anneydim. Gençliğimi ve 20'li yaşlarımın başlarını kızımın geçimini sağlamak için deli gibi çalışarak ...
Hayatımda ne yapmak istediğimi bilmiyorum
Lise son sınıftayım ve kariyer seçme konusunda kendimi çok stresli hissediyorum. Yüksek maaşlı işlerin çoğu diploma gerektirir ama genel not ortalamam 2.3 ve iş eğitime gelince kesinlikle...
30 yaşın üzerindeki erkekler uzun süre yalnız kaldıkta...
Demek istediğim, hayatında kimse yokmuş gibi. Yepyeni bir ülkeye falan taşınıyorsun. Yeni bir hayat, topluluk, neşe, bir partner/aile vb. oluşturmak. Bunu çok kısa tutacağım, elbette ba...
Ne yapmak istediğimi nasıl öğrenebilirim? 23F
Birkaç yıl önce Bilgisayar Bilimleri bölümünden mezun oldum, bundan keyif aldım ama bunun kariyer olarak yapmak isteyeceğim bir şey olduğunu düşünmüyorum. Şu anda bir elektronik mağaza...
Şu anki işimde tükendim ve ayrılma zamanımın geldiğin...
4 yıldır yerel yönetimde çalışıyorum ve başından beri çok kötü zamanlar geçirdim. İşimde iyiyim ama bu beni fazlasıyla tatmin etmiyor. Devam etme zamanının geldiğini bildiğim bir n...
38 yaşında hayat değişti
MERHABA! Sıkışmış hissediyorum. Bu ay 38 yaşına yeni girdim ve kendimi her zamankinden daha fazla sıkışmış hissediyorum. Son 20 yılı aşkın süremi restoran sektöründe geçirdim ve ş...
Daha yüksek maaşlı bir iş için Nestlé'den ayrılm...
Daha yüksek maaşlı bir iş için Nestlé'den ayrılmalı mıyım, yoksa kalıp daha iyi bir rol için pazarlık mı yapmalıyım? Şu anda Nestlé Business Services'te İK Yönetimi ve Bordro alan...
25 yaşındayım, güzel sanatlar okuyorum ve kariyerimi tam...
25 yaşındayım ve şu anda doğduğum ülke olan Hollanda'da Güzel Sanatlar okuyorum. Gerçek şu ki, bu benim ikinci seferim ve ikinci okula gidiyorum ama bundan nefret ediyorum. İlk okul beni bi...
Gerçekçi olmak gerekirse 30 yaşında başarılı bir müz...
Bunun bir nevi olduğunu biliyorum "çocukluk hayallerimi hâlâ gerçekleştirebilir miyim" soru, ama bu benim için tam anlamıyla çocukluğumdan beri bir rüyaydı. DJ olmayı ilk istedi...
Dönen matematikçiler için tavsiyeler
Merhaba Reddit. Kariyerimi nereye götüreceğime dair tavsiyelerin yanı sıra iş piyasasında nasıl ilerleyeceğime dair ipuçları almak için buradayım. Aşırı ve belirsiz olduğum için şim...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.