TemporaryNo5605

Birisi bugün bana, onları mesleğe yönlendiren kararın içsel bir duygu olduğunu söyledi. Strateji yok, plan yok, sadece hissetmek. Duygularım neredeyse her zaman beni yapmaktan hoşlanmadığım bir şeye yönlendirdi. Her ne kadar fikir hoşuma gitse de süreçten pek hoşlanmıyorum, aslında hiç keyif almadım. Hedeflerine doğru doğal ve olumlu bir ilerleme yaşayan birçok insan tanıyorum ama bilmiyorum. Kendimi ders çalışmaya/çalışmaya zorlamanın ilerlemesinden keyif almadığım için hedeflerime karar verirken kendime yalan mı söylüyorum? Yoksa normal mi?