FancyCompetition4205

22m yaşındayım ve dürüst olmak gerekirse tüm hayatım boyunca yalnızmışım gibi hissediyorum. Son zamanlarda bazı şeylerin gerçekten değişeceğine inanmak zorlaşıyor.

Çoğunlukla büyükannem tarafından büyütüldüm. dedem ben çocukken öldü, babam yıllar önce yoktu ve birkaç yıl önce aniden vefat etti. annem teknik olarak yanımda çünkü onunla yaşıyorum ama duygusal olarak hiçbir zaman benim yanımda olmadı. neredeyse gerçek bir ilişkimiz yok. bu yüzden gerçek bir aile bağı olmadan büyüdüm ve normal aile hayatı bana tamamen yabancı geliyor.

okuld...Devamını Oku

Hiç bir ilişkim olmadı. Bir kez değil. Ve yıllardır benim de gerçekten arkadaşım olmadı. Yaklaşık 15 yaşımdan beri çoğunlukla evdeydim, oldukça izoleydim, ben bir nevi yerimde kalırken herkes için hayatın ilerlemesini izliyordum.

Garip olan şu ki, geçen yıl aslında bazı şeyleri değiştirmeye başladım. Kilo verdim, görünüşüme dikkat etmeye, zihinsel sağlığım üzerinde çalışmaya, yavaş yavaş hayatımı düzene sokmaya çalıştım. Kağıt üzerinde eskisinden daha iyi durumdayım.

Ama zihinsel olarak hala kendimi sıkışmış hissediyorum.

Evde yaÅ...Devamını Oku

22 yaşındayım. Bunun genç olduğunu biliyorum. İnsanlar bunu söyleyip duruyor. Ama her şeye geç kaldığımı hissediyorum.

Şu an en büyük sorunum yalnızlık. En çok acı veren kısım burası. Para değil. Kariyer değil. Sadece her zaman yalnız olmak.

Her zaman yalnız olmak istemedim. Bu bir nevi oldu. Aile durumu, DEHB, depresyon, yıllarca kendimi izole etmek. Evden çıkmadığım aylar oldu. İnsanların flört etmeyi, özgüven geliştirmeyi ve anılar oluşturmayı öğrendiği "ergenlik aşamasını" tamamen kaçırdım.

Şimdi 22 yaşındayım ve sosyal açıdan ken...Devamını Oku