Yolun bir yerinde kendimi kaybettim

Büyük bir planım vardı; Meksika’dan baÅŸlayıp Arjantin’e giden yolda her ülkeyi ziyaret etmek. Çevrimiçi uzaktan çalışmayla kendimi destekleyecektim. Ä°ÅŸlerin karmaşıklaÅŸması çok uzun sürmedi. Düşündüğümden daha uzun süreceÄŸini ve bununla birlikte daha pahalı olacağını fark ettim. Planladığım tek ÅŸey ziyaret edeceÄŸim ülkelerin listesiydi ve bu bile tam olarak yapılandırılmış deÄŸildi. Yine de ilerleme kaydettim. Honduras’a gitmedim çünkü o bölgedeyken çok riskli görünüyordu ve Panama Åžehri’ne vardığımda kendi zevkim için deÄŸil, o planı takip etmek için takip ettiÄŸimi fark ettim. Her ülke ilgimi çekmiyordu ama gideceÄŸimi söylediÄŸim için oraya gittim.

Ayrıca kötü planlamam nedeniyle derin bir mali sıkıntı içindeydim ve annemden yardım istemek zorunda kaldım. Şekerin ve aşırı işlenmiş gıdaların aşırı tüketimi de ruh sağlığımı olumsuz etkiledi ve ruh halimde pek çok değişiklik yaşadım. Ama yine de hareket etmeye devam ettim.

Güney Amerika’ya geçtiÄŸimde muhtemelen Venezüella’ya gitmeyeceÄŸimi fark ederek, ilginç görünmediÄŸinden Paraguay’ın atlanmasına da karar verdim. Biraz zamana ihtiyacım vardı ve Kolombiya’nın kuzeyinde pek bir ÅŸey yapmadan birkaç hafta geçirdim. Dinlenmeye, iyileÅŸmeye ve maceramın bir sonraki kısmı hakkında daha iyi bir fikir edinmeye odaklanmaya çalıştım.

Tekrar hareket etmeye baÅŸlayana kadar iyi çalışıyordu. Kolombiya’nın tadını çıkarmakta zorlandım ve oradan hızlı bir ÅŸekilde Peru’ya geçtim; burada iniÅŸli çıkışlı bir baÅŸlangıç ​​yaptım ancak özellikle iÅŸleri yavaÅŸlattıktan sonra hızla iÅŸleri tersine çevirmeyi baÅŸardım. ÇoÄŸunlukla iyi gidiyordu ve Bolivya da aynı durumdaydı.

Daha sonra Uruguay’a gittim. Orada gerçek pansiyonlar yoktu, sadece ülkede yaÅŸayan ve çalışan insanlar için uzun süreli yurtlar vardı. Birden fazla ÅŸehirde birkaç tane denedim. Gece yarısı Viajero Montevideo’da yatakta yakalanmanın hiçbir faydası olmadı. Bir kez daha hızla çantamı toplayıp Brezilya’ya taşındım. Orada iÅŸler daha da kötüye gitti ve bir hafta içinde zihinsel bir çöküntü yaÅŸadım. Etrafta dolaÅŸtım, tadını çıkarmaya çalıştım, ta ki artık dayanamayana kadar. Dağınıktım, aklım darmadağındı ve sıfırlanmaya ihtiyacım vardı. Bir çıkış yoluna ihtiyacım vardı.

Bir hevesle ABD’ye bir uçuÅŸ rezervasyonu yaptırdım; bu harika ve gerekliydi. Daha sonra ilk ziyaretimde aşık olduÄŸum Orta Amerika’ya, Boquete’ye döndüm. Orada dinlenebileceÄŸimi düşündüm. Ve ilk baÅŸta yaptım. Daha sonra kaldığım pansiyon oldukça kötü çıktı ve çiçek fuarı ve benim her ÅŸeyi son dakikada ayırtmam nedeniyle kalacak yer yoktu ve ÅŸu anda bulunduÄŸum Panama Åžehri’ne doÄŸru yola çıktım. Zaten pasaportumu halletmek için baÅŸkente gitmem gerekiyordu ve bu birkaç hafta sürecek. Ayrıca, öyle olması gerekmese de, kısaca birisiyle tanıştım. Bir baÅŸka kötü nokta da, bu ÅŸehirde gerçek bir sırt çantalı gezgin pansiyonu yok gibi görünüyor.

Bundan pek hoşlanmıyorum. Ben pek hoş karşılanmıyorum. Mecbur olduğumdan daha fazla kalmak istemiyorum. Ama başka bir yere gitmeyi de düşünmüyorum. Sahip olduğum bu büyük plan sanki parçalanıyor gibi ve şansım yaver gidiyor. Kalmak istemiyorum ama ayrılmak da istemiyorum. Nereye gideceğim hakkında hiçbir fikrim yok. Nereye gitmek istediğime dair hiçbir fikrim yok. Kendimi kaybolmuş hissediyorum ve kendimi nasıl tekrar bulacağıma ya da bunun hakkında konuşmanın yeri burası olup olmadığına dair hiçbir fikrim yok.