Ocak 29, 2026
Teknik olarak hiçbir şey “yanlış” olmasa bile… kendini sıkışmış hisseden var mı?
Bunu kelimelere dökmek için çabalıyorum ama başkalarının da bunu anlayacağını umuyorum. Kağıt üzerinde her şey yolunda görünüyor. Ben bunalmış değilim. İş istikrarlı. Hiçbir şey aktif olarak bozulmuyor. Ama bir şeyler… yanlışmış gibi geliyor. Sanki hareket halindeyim ama aslında önemli olan hiçbir yere gitmiyorum. Bu tükenmişlik değil; bitkin değilim. Bu aslında mutsuzluk bile değil. Daha çok sessiz bir huzursuzluğa benziyor. O kadar uzun süre otomatik pilotta kaldığınızda hissettiğiniz o duygu ki, artık hangi varış noktasını programladığınızdan bile emin değilsiniz. İşin zor kısmı şu: Sırf bir şeyler hissetmek için dramatik bir değişiklik yapmak istemiyorum. Ama aynı zamanda gerçek bir tükenmişliğe dönüşene veya bundan 5 yıl sonra aynı yerde uyanana kadar da bunu görmezden gelmek istemiyorum. Bunu daha önce hissetmiş olanlar için: Tekrar yön bulmanıza ne yardımcı oldu? Büyük bir değişiklik yapmanız mı gerekiyordu yoksa bakış açınızı değiştiren daha küçük bir şey miydi? Neyin işe yaradığını ya da denediğiniz ancak işe yaramadığını gerçekten merak ediyorum.
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
yeah. i know this feeling really well. nothing is wrong, so you keep going. job works. life works. but inside there’s this quiet “is this it?” that never fully shuts up. not dramatic enough to blow things up. not calm enough to ignore.
for me it wasn’t burnout either. more like i’d been living on autopilot for so long that i forgot when i chose the route in the first place.
i didn’t make a big change. i tried that mentally a hundred times and it only made me more stuck. what helped was smaller and slower. noticing what gave me a bit of energy during the week. noticing what drained me, even if it looked good on paper. writing it down so it stopped floating around in my head.
i also realized i was waiting for certainty before moving. but clarity didn’t come first. it came after tiny experiments. conversations. half-steps that weren’t “the answer”, just honest.
i tried ignoring the feeling too. telling myself i was lucky. that didn’t work. it just made the restlessness quieter and heavier.
a couple questions that stayed with me:
when do you feel most like yourself during the week? what parts of your days feel oddly empty, even if they’re “fine”? if nothing changed for five years, how would that feel in your body, not your head?
around that time i read the second mountain and did some structured reflection. i also used career-purpose.com. once, mostly to get my thoughts out of my head and onto a page. no big revelations. just patterns.
sometimes direction doesn’t show up as a loud calling. sometimes it’s just a soft discomfort asking to be listened to. take it easy. noticing it already matters.