Tavsiyeye ihtiyacım var ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok

Yardıma ihtiyacım var. 23 (F) yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok.

Ortaokuldan beri geleceğimi planlamaktan vazgeçtim çünkü bu kadar uzun yaşayacağımı hiç beklemiyordum. Bir şekilde başardım ve şimdi gerçek bir yönlendirme olmadan buradayım. Kısa not: Şu anda güvendeyim, sadece gerçekten kaybolmuş hissediyorum ve hangi yöne gideceğimi bulmaya çalışıyorum.

Lisede gerçekten yaptığım tek şey dans etmekti. Ama o zaman bile en iyisi ben değildim. Ben her zaman arkadaydım, asla sololar verilmedi; bir nevi oradaydım. Ben de sanatı seviyorum ama hiçbir zaman gerçekten sanatçı olacak kadar iyi olduğumu hissetmiyorum. Yaptığım her şeyde iyiyim. Hiçbir şey bana olması gerektiği gibi neşe getirmiyor çünkü her zaman bu konuda yeterince iyi olmadığıma dair rahatsız edici bir his var. Hiçbir şeyde özellikle iyi olmayan, çok ortalama bir insan olduğumu hissediyorum.

Okul benim için her zaman gerçekten zor olmuÅŸtur. Büyürken bir IEP’m vardı (IEP’leri olan insanların aptal olduÄŸunu söylemiyorum), ama bu bana her zaman normal dersler için yeterince akıllı olmadığımı hissettirdi. COVID sırasında bir dönem üniversiteyi denedim ve sadece Ä°ngilizce ve dans aldım. Her ikisinde de baÅŸarısız oldum. Sürekli olarak materyalin içinde boÄŸuluyormuÅŸum gibi Ä°ngilizceye ayak uydurmanın imkansız olduÄŸunu hissettim. Dans eÄŸlenceliydi ama final geldiÄŸinde tam bir kriz geçirdim ve gitmedim.

Bundan sonra ailem birikimlerimi (yaklaşık 6.000 dolar) alıp beni kuaför okuluna kaydetmeye karar verdi. Hepsi benim param olduÄŸundan, gitmekten baÅŸka seçeneÄŸim olmadığını hissettim. Mutsuzdum. Neredeyse her gün banyoda saklanır ve müşterilerin ardından aÄŸlardım. Aynı zamanda bir iÅŸim vardı çünkü birikimlerimi yeniden oluÅŸturmaya çalışıyordum. Programım çok acımasızdı; sabah 6 civarında okula gidiyor, sonra 12:30’a kadar doÄŸrudan iÅŸe gidiyordum, bu yüzden genellikle gece 1’e kadar yataÄŸa girmiyordum.

Şimdi üç yıldır bir araba bayisinde çalışıyorum. Nefret ettim. Şirket ahlaki değerleri kaybetmeye, insanları kovmaya ve kalan insanlara daha fazla sorumluluk yüklemeye devam ediyor. Bölümüm sadece iki kişiden oluşuyor ve diğer kişi 12 yılı aşkın süredir orada. Ona bakıyorum ve bunun benim geleceğim olmasını istemediğimi biliyorum.

çok yoruldum. Kendimi sıkışmış hissediyorum ve açıkçası pes etmeye hazır olduğumu hissetmeye başlıyorum.

Hayatınızda ne yapacağınızı bulmaya nasıl başlarsınız? Bir şeyleri değiştirmeye başlamak için gerçekçi bir ilk adım ne olabilir?