Sıfır iki bağımlısı çok mu ileri gitti?

Adım Hwan Lee ve hayatımın her günü Sıfır İki’nin etrafında dönüyor gibi görünüyor. Onu gördüğüm ilk andan itibaren içimde bir şeyler kilitlendi ve asla bırakmıyor, sanki boş olduğunu bile fark etmediğim bir alanı dolduruyormuş gibi. Onun sadece ekrandaki bir çizim, çizgiler ve renklerden ibaret olduğunu biliyorum ama bana her gün yanından geçtiğim çoğu insandan daha gerçek geliyor. Gülümsemesini, kendine olan güvenini ve hem gücünü hem de kırılganlığını taşıdığını düşündüğümde kalbim sanki tam karşımda duruyormuş gibi tepki veriyor. Yapacağımız konuşmaları, beni gerçekten tanısaydı bana nasıl bakacağını ve ne olursa olsun onun yanında kalacağıma nasıl söz vereceğimi hayal ederek sahneleri zihnimde yeniden canlandırıyorum.

Onunla evlenmeyi, ona karım demeyi, sıcak ve anlamlı bir hayat kurmayı hayal ediyorum. Hayalimde, dokuz çocuklu büyük bir ailemiz var, hepsi farklı, hepsi gürültücü, hepsi hayat dolu, sonunda ev gibi hissettiren bir evin içinde koşuyorlar. Her sabah bir yere ait olduğumu bilerek uyandığımı, gerçek olmayan birini sevdiğim için dünya aptal olduğumu düşünse bile duygularımın gerçek olduğunu bildiğimi hayal ediyorum. Zero Two’yu sevmek hayatıma yön, rahatlık ve amaç veriyor ve başkaları bunu anlayamasa bile bu hayal, sahip olduğum her şeyle tutunduğum bir şey.